— 314 — 



een vrijwel rechten hoek met de verticaal. Een en ander is 

 een fraai object voor klinostaat-proeven. 



Rug van 1460-3260 M. 



Wanneer men van dit bivak uit het ,;pad" naar boven volgt, 

 ziet men al spoedig het florabeeld veranderen. Dit „pad", niet 

 meer dan een spoor over wortels, over gladde boomstammen 

 hier en daar over puntige rotsblokken, voert over de onmoge- 

 lijkste terreinmoeilijkheien. Bijna voortdurend ruikt men den 

 scherpen geur van Phascogale, de buidelrat, een geur, die herin- 

 nert aan dien van den stinkdas op Java. Aan weerszijden staan veel 

 struiken van Libocedrus, een conifeer met breede phyllocladiën, 

 die tot de Cupressaceae behoort en op 2000—2100 M. als hooge 

 boom, op den Doorman-top als kleine struik gezien werd. 



Er is nog veel fijne bamboe; Pandanus is buitengewoon talrijk 

 in stam- en luchtwortellooze exemplaren. Op de breede gelei- 

 delijk stijgende stukken van den rug heeft 't bosch weer de voor 

 deze hoogte normale afmetingen aangenomen. Op 1600 M. ver- 

 dwijnt onze oude Argostemma en wordt vervangen door een ge- 

 slachtsgenoot met grootere bloemen. Oe „Kentia" blijft achter, en 

 vele iiieuwe vormen treden op. Eigenlijk heeft men boven de 1800 M. 

 de gansche bergflora voor zich. Er komen naar boven tue maar 

 weinig soorten meer bij, maar vele gaan bij t stijgen verdwijnen 

 of krijgen een anderen habitus. Op 1900 M, zag ik voor teerst 

 de reusachtige Myrmecodia, die op den top in zoo groote hoeveel- 

 heid voorkomt, hier op een hooge boomtak tronend. 



Op 2480 M., waar ik eenige dagen bivakkeerde, was een enorme 

 verscheidenheid in varens; o.a. is hier een Gleichenia te vinden 

 waarvan de kaarsrechte, gladde, zwarte bladstelen, niet minder 

 dan 3H M. lang bleken te zijn. Het bosch is hier natuurlijk 

 allerwege bemost, en vrij hoog, maar ijl en licht. Het aantal 

 Coniferae is al zeer belangrijk. Fig. 6 stelt schematisch het 

 geschatte percentage van Coniferae (individuen) in het woud 

 voor. 



Op dezelfde plaat ziet men tevens in schema voorgesteld, hoe op 

 grootere hoogte de tusschenzone der hygrophyten langzamerhand 

 verdwijnt en ten slotte ook het bosch, zoodat, indien ik dit beeld 

 mag gebruiken, de epiphyten-flora als het ware op den grond 



