— 320 — 



soorten, en Alyxia en Lycopodium clavatum L. var. tamaris- 

 cispica V.A.V.R., die rond zijn wortels een dikke slijmlaag bezit. 

 Hier is 't aantal varens weer sterk vermeerderd en worden de 

 onmetelijke mosmassa's gestippeld door veelkleurige orchideeën, 

 waaronder 2 soorten van het geslacht Mediocalcar de aandacht 

 trekken door de zakvormig vergroeide sepalen en de eigenaardige 

 schrille kleuren, bij de eene soort helrood met helgroene slippen, 

 bij de andere rood met witte slippen. 



Doortnan^top 3550 M. 



Als wij van het Radio-bivak uit, nog hooger stijgen, om den 

 eigenlijken Doorman-top te beklimmen, hebben we eerst een 

 steile en zeer ruwe helling op te klauteren, die bestaat uit louter 

 reusachtige rotsblokken van grillig en soms zeer scherp verweerde 

 serpentijn, waartusschen zich diepe spleten bevinden Hierin is 

 de heesterflora weelderig ontwikkeld; we vinden er alle soorten 

 van de varenruigten in terug en bovendien nog andere. De 

 heesters zijn hier ook forscher, Rhododendron's met felroode 

 bloemen zijn er 't meest. Niet zelden vinden wij gansche 

 struiken overwoekerd met een Santalacea, met zeer lange, ± 

 windende stengels, die evenals de kleine blaadjes geelrood zijn. 

 Boven aan deze helling is een tweede plateau, ditmaal bedekt 

 met rotsblokken. De flora is hier al duidelijk armer. De Coniferen 

 zijn er kleiner en gering in aantal en zelfs Casuarina ondergaat 

 den invloed van deze 100 M. hoogte-verschil. Als nieuw treedt hier 

 een Rhododendron op, een zeer ijle plant met lichtgrijze, wijduit- 

 staande takken en fraaie, zeer licht citroengele bloemen, Zeer alge- 

 meen is hier nog de boven reeds genoemde Nepe/zf^es, evenals de 

 kleine witte Scrophulariacea uit het moeras. Waar maar een kleine 

 terrein-inzinking is, heeft zich terstond een dicht en warrig boschje 

 van heesters gevormd, maar als wij nog meer stijgen verdwijnen 

 ook deze en op ongeveer 3450 M vinden we ons nog slechts 

 vergezeld door een kleine maar dappere schare, die eruit ziet, 

 alsof ze ons wel tot het zonnige en winderige einde trouw wil 

 blijven. Vlak voor ons rijst de machtige kale steenklomp van 

 den top. Een nauwelijks inzinkend ravijnbegin, een met weide 

 bedekt zadel, scheidt ons nog van hem. Maar via deze weide, 

 waartusschen de graspollen in den drassigen bodem tallooze 



