- 321 — 



witte viooltjes staan, beklimmen wij den reus, waar de helling 

 het minst steil is, aan de zuidzijde. Want naar de drie andere 

 windstreken is de beklimming zeer bezwaarlijk, hier en daar zelfs 

 onmogelijk voor een niet bedreven alpinist. Wanneer wij de 

 lagere hellingen van 3400-3500 M uitsluiten en onze aandacht 

 bepalen bij het kleine plateau op 3550 M. zeehoogte, vanwaar 

 wij het van Rees-en Gauttier-gebergte in het noorden, het Weyland- 

 gebergte in het westen, het Cycloop-gebergte in het oosten, 

 waar wij den besneeuwden Wilhelmina-top in het zuiden kunnen 

 zien, waar de geheele Meervlakte, 300 K.M. lang en 60 breed, 

 aan onze voeten ligt, dan — om van zoo verre gedachtenvlucht 

 terug te keeren tot het kleine, hooge plekje gronds, waarop het 

 ons gegeven is te staan — dan overzien we na dat wijde uitzicht, 

 onze heldhaftige schare en monsteren haar. En op het appèl 

 antwoorden niet meer dan een 30 soorten (wanneer wij de 

 hoogere hellingen van den top, dus b.v. 3500-3550 M. meere- 

 kenen), en op het kleine plateau zelve slechts 10 of 11, die wij 

 voor de curiositeit noemen : het zijn 2 Rhododendron's, 1 of 2 

 Styphelia's, 1 Nepenthes, 1 Myrtacea met gele bloemen, 20rchi- 

 daceae (Dendrobium), 1 Cyperacea, 1 Graminea en 1 Rubiacea. 

 Bovendien zijn er natuurlijk nog enkele korstmossen om niet 

 te spreken van bacteriën en Cyanophyccae. 



Nog een enkele opmerking over den habitus van de meeste 

 der hier voorkomende planten. Hoe ver ook in 't systeem van 

 elkaar verwijderd, de uitwendige omstandigheden hebben op 

 allen eenzelfden stempel gedrukt. Allen hebben zich te ver- 

 weren tegen de uitdrogende hitte der brandende, felle zon, 

 tegen de misschien nog wel sterker tot verdamping aanleiding 

 gevende stormachtige winden. De lage temperatuur maakt water- 

 opname moeilijk en verdamping moet dus zooveel mogelijk 

 worden tegengegaan. 



Het is een moeilijk probleem, maar het is opgelost en een 

 merkwaardige eenvormigheid der gebruikte methoden treft ons; 

 en al wordt de schoonheid der plant er niet door gebaat, hun 

 aanwezigheid bewijst de doeltreffendheid. Vrijwel alle planten 

 hebben weinig bladeren (het felle zonlicht maakt, dat voor de 

 koolzuur-assimilatie een gering aantal kleine bladeren voldoende 

 is) en laten de onderste spoedig vallen, zoodat alleen de sen- 



Teysmannia, afl 7 en 8. 22 



