- 328 - 



De ziekte vertoont zich buiten op den aardappel in den vorm 

 van lage wratten, die in het midden somtijds zijn ingezonken 

 en die kunnen samenvloeien tot groote onregelmatige plekken 

 (zie fig. 1). De ziekte komt ook hier te lande zóó veelvuldig 

 voor, dat men bij het nagaan van eenige partijen aardappelen 

 in de schuren vrijwel zeker is, er schurftige aardappelen in aan 

 te treffen. 



De schade, die de ziekte veroorzaakt, is deels een gevolg van 

 het feit, dat de aardappels er door in handelswaarde achteruit 

 gaan en bij sterke aantasting zelfs onverkoopbaar zijn, deels een 

 gevolg van de vermindering in opbrengst. 



De oorzaak der ziekte is een organisme, dat behoort tot een 

 groep [Acünomyceten), die men beschouwt als een overgangsgroep 

 tusschen schimmels en bacteriën en somtijds rangschikt onder de 

 bacteriën, maar dan als de hoogst ontwikkelde familie, somtijds 

 onder de lagere schimmels (de Duitschers spreken meest van 

 ,,Strahlen;Pz/z^ ). De Actinomyceten komen met de schimmels 

 overeen door de vorming van draden (mycelium); doch hun zeer 

 geringe afmetingen (de doorsnee der diaden is bij de soorten, 

 die de aardappelschurft veroorzaken slechts 0.0003 tot 0.0006 

 m. M.) en hun zeer eenvoudige levenscyclus doen hen dichter 

 bij de bacteriën staan. 



De Amerikanen noemen gewoonlijk den parasiet, die de schurft 

 veroorzaakt Actinomyces chromogenus Gasperini, doch een onlangs 

 in Duitschland door Wollenweber verricht onderzoek scheen 

 aan te toonen, dat de uit schurftzieke aardappelen geïsoleerde 

 Actimyceten niet als één soort beschouwd kunnen worden. Wollen- 

 weber meent, dat in het door hem onderzochte materiaal 

 althans een zestal soorten te onderscheiden zijn, welke hij Actino- 

 myces aerugineus, A. tricolor, A. intermedius, A. incanescens, A. 

 xanthostroma en A. albus var. ochroleucus noemt en die ook 

 eenigszins verschillende ziektebeelden veroorzaken. 



De schurff-schimmels woekeren in de buitenste deelen van 

 den aardappel en veroorzaken daar de schurftplekken. Het is dus 

 te begrijpen, dat de ziekte met de poters in den grond kan 

 worden gebracht. 



Eenmaal in den grond, kan de Actinomyces zich daar vele 

 jaren lang slaande houden, ook indien er geen aardappels meer 



