— 332 — 



Veel over den invloed van de zwavel is nu in de laatste paar 

 jaren opgehelderd door proeven, genomen door Martin aan het 

 New Jersey State Agricultural Experiment Station. 



Bij zijn eerste proeven (1920) voegde hij aan verschillende 

 grondsoorten hoeveelheden zwavel toe, die varieerden van 300 

 tot 1200 Ibs per acre (ongeveer 350 tot 1400 KG. per HA of 

 ongeveer 4 tot 16 pikol per bouw), aan den bodem toe, teelde 

 op de aldus behandelde proefvelden aardappelen en bepaalde na 

 den oogst de reactie van den bodem, de hoeveelheid geoogste 

 aardappelen, het peicentage volkomen gezonde, het percentage 

 (-■enigszins schurftige doch nog verkoopbare, en het percentage 

 zeer schurftige en daardoor onverkoopbare aardappelen. 



Van de verschillende wijzen van onderbrenging van de zwavel 

 (steeds na het eggen en vlak vóór het ploegen) nl. breedwerpig 

 uitstrooien met de hand, of met behulp van een kunstmeststrooi- 

 machine, of wel met behulp van een zaaimachine — voldeed de 

 laatste nog het best. 



be reactie van den bodem werd nagegaan na het oogsten van 

 de aardappels, zoowel bij de onbehandelde controle-vakken als 

 bij de vakken, bij welke zwavel was toegediend. De bedoeling 

 hiervan was een inzicht te krijgen in den aard van de werking 

 van de zwavel. Immers het was a priori denkbaar, dat de zwavel 

 in den bodem werd omgezet in stoffen, die een werkelijk ont- 

 smetlende werking uitoefenen, maar ook was het denkbaar, dat 

 de zwavel een gunstige werking zou uitoefenen, doordat, tengevolge 

 van de oxydatie van de zwavel en het daardoor ontstane zwa- 

 velzuur, de zuurgraad van den bodem verhoogd zou worden en 

 daarmee de levensomstandigheden voor de voor zuren zoo gevoe- 

 lige Actinoinyces ongunstig zouden worden. 



De bepalingen der bodemreactie na het toedienen van ver- 

 schillende hoeveelheden zwavel zouden bij Martin's proeven 

 een inzicht kunnen geven in de kwesties, of inderdaad toediening 

 van zwavel verhooging van den zuurgraad van den bodem ten 

 gevolge heeft en of de onderdrukking van de aardappelschurft 

 min of meer evenredig is aan deze verhooging. 



Zijn proeven (1920) zijn hieronder vermeld in volgorde van de 

 bodemreactie der proefvelden, d. w. z. dat bij proef 1 de grond 

 het zwakst zuur is (pH 6.27) en bij de laatstgenoemde proef 



