— 345 - 



en spoedig heeft de vrucht zijn eigenaardig ruw uiterlijk verkregen 

 en ook zijn definitieve grootte. De zaden echter ontwikkelen 

 zich veel langzamer Waldron vond, dat de vrucht na verlies 

 van haar opperhuid ook haren ontwikkelt, die eveneens de 

 rol van wortelharen spelen. Deze haren zijn in tweeërlei opzicht 

 zeer merkwaardig: Ie door de omstandigheid, dat zij niet uit de 

 epidermis zijn ontstaan en 2e wegens hun dikwijls vertakten bouw. 



Langen tijd heeft men in de meening verkeerd, dat de aardnoot 

 geen echte wortelharen vormde. Waldron vond echter, dat 

 deze steeds aanwezig zijn, wel is waar "niet op de gewone plaats, 

 maar in rosetten om de basis der zijwortels. In de zeldzame 

 gevallen, waarbij wortelharen zich vormen aan den top van de 

 wortels, schijnen deze in rosetten geplaatste haren te ontbreken. 

 Het gemis van wortelharen aan den hoofdwortel schrijft hij toe 

 aan het voortdurende afwerpen der buitenste cellagen. 



Wortelknolletjes ontwikkelen zich, volgen Waldron, eerst na 

 8 tot 10 weken; in Java echter verschijnen zij op een veel 

 vroegeren leeftijd. Het kan zijn, dat Waldron een grond heeft 

 gebruikt, die aanvankelijk arm was aan de vereischte soort knol- 

 letjes bacterën (Theune, die zijn planten te Halle kweekte, vond 

 in 't geheel geen wortelknolletjes). Het binnenste van de wor- 

 telknolletjes is aanvankelijk rood van kleur. In Java is een 

 groot aantal knolletjes later zwart van kleur en hol, blijkbaar 

 tengevolge van insecten-vreterij. 



In hoever de reputatie van de aardnoot, den grond uit te 

 putten, verdiend is, is thans nog niet uitgemaakt, in alle geval 

 schijnt het wel vast te staan, dat zij den grooten grondverbete- 

 renden invloed, dien de meeste leguminozen uitoefenen, niet uit- 

 oefent en bovendien maakt de omstandigheid, dat zij vatbaar 

 is voor slijmziekte (Bacterium solanacearum), haar gevaarlijk als 

 voorvrucht voor verschillende gewassen Beattie veronderstelt, 

 dat een van de oorzaken van den geringen grondverbeterenden 

 invloed misschien gelegen is in de v/ijze van oogsten, waarbij 

 de grootere wortels uit den grond worden getrokken ; hij beveelt 

 aan te oogsten met oogst-machines, die de wortels nabij den 

 grond doorsnijden, zoodat deze niet voor den grond verloren gaan. 



Waldron vermeldt als een lastige kwaal op slecht doorlatende 

 gronden, dat het zaad na uitzaaiing veelal verrot. In Amerika 



