— 400 — 



zal herkennen. Dikwijls is ook het gewone wildhout sterk verte- 

 genwoordigd, maar daartusschen hebben dan toch de benzoë- 

 boomen, door de bevolking geplant, de overhand, in het centrum 

 van de benzoëcultuur, ten Westen van den weg van Siboga naar 

 Taroetoeng (Nai Pospos), hebben de benzoëtuinen echter geheel 

 het uiterlijk van een zuiveren aanplant, zooals op de foto's 

 duidelijk te zien is. Ook in Dairi (waarvan Sidikalang op het 

 schetskaartje de hoofdplaats aangeeft) heeft men goede aanplan- 

 ten, zooals o.a. een complex bij de Hoendoelan Si Opat Roebe 

 van + 500 bouw. 



Een benzoëtuin ontstaat gewoonlijk op de volgende wijze 

 Omstreeks April of Mei trekt de benzoëplanter erop uit, om 

 een geschikte plek te zoeken, ter grootte van driekwart tot ander- 

 halve bouw. Niet zelden handelt hij daarbij in opdracht van een 

 „kapitalist", een radja ni hoeta, radja padoea of djaihoetan, die 

 hem aan zich verplicht door een voorschot in rijst, kleeding- 

 stukken, gereedschap en geld. Alvorens tot ontginning kan worden 

 overgegaan moet, zooals voor iedere ontginning, daartoe vergunning 

 verkregen worden van het negarihoofd (djaihoetan); is met de 

 ontginning aangevangen, dan heeft de ontginner op zijn uitver- 

 koren stukje zekere rechten, al of niet bezwaard naarmate hij 

 voorschot heeft gehad. Nieuwe ontginningen liggen meestal in 

 complexen bij elkaar, de benzoëplanters uit de verschillende 

 hoeta's blijven bij elkaar, binnen van oudsher vastgestelde 

 grenzen, waarbij natuurlijk de grensgeschillen niet ontbreken. De 

 bestaande benzoëtuinen behooren op deze wijze voor een groot 

 deel aan de dorpsgrooten, die ze door schuldenaren of gehuurde 

 arbeiders laten tappen. Voor een kleiner deel behooren ze aan 

 den kleinen man, die ze dan zelf tapt en wiens hoofdmiddel 

 van bestaan ze dan uitmaken. 



Is een geschikt terrein gevonden, dat altijd met bosch bedekt 

 moet zijn, dan wordt het bosch gekapt en schoongebrand tot 

 een ladang, die zich in den aanvang door niets onderscheidt 

 van een gewone ladang. Een zeer primitief hutje op hooge 

 palen beschut den ontginner en zijn familie, welke in de eerste 

 plaats wat suikerriet en bataten plant en verder omstreeks 

 September de ladang vol plant met rijst. 



