- 469 - 



Opmerkelijk is, dat de gevangenen in Britsch-Indië een veel volu- 

 mineuzer kost krijgen dan hier, terwijl vleesch en visch niet worden 

 verstrekt. De door schrijver aangenomen standaard bedraagt voor 

 volwassen mannen 24 oz. (of 1,1 kattie) granen en peulvruchten. 

 Een gedeelte der bevolking eet ook vleesch en visch en de schrijver 

 neemt aan, dat dit de helft der bevolking doet, die dan hun 

 verbruik aan granen en peulen met 1/8 verminderen. Daarvoor 

 neemt hij tenslotte zijn standaard 1/16 lager dan het gemiddelde der 

 rantsoenen, waarop zijn standaard is gebaseerd. Dit lijkt een zeer 

 globale methode. Om nu de totale voor menschelijk voedsel noodige 

 hoeveelheid te berekenen, gaat hij uit van de volkstellin^scijfers. 

 Voor het verbruik aan veevoer en voor zaaizaad worden globale 

 gemiddelden aangenomen. Neemt men echter voor het verbruik voor 

 veevoer de iets hoogere normen aan van een anderen schrijver, dan 

 scheelt dit dadelijk millioenen tonnen en wordt het tekort, waartoe 

 de schrijver tenslotte — uitgaande van de productie, vermeerderd 

 met een binnenlandsch invoerexcedent uit de „native states" en 

 verminderd met een uitvoerexcedent en met 10 pCt. voor alle ver- 

 liezen,— besluit, wel iy2 maal zoo groot. 



Het tekort laat zich dus op deze wijze m. i. bezwaarlijk schatten, 

 afgezien nog van het feit, dat met de voedingswaarde der granen en 

 peulvruchten in het geheel geen rekening werd gehouden". 



Om nu tenslotte tot de conclusie te komen, dat zelfs in het beste 

 oogstjaar 1916/17 slechts 79pCt. van de bevolking in staat is om 

 voldoende granen te krijgen om gezond te blijven en in een 

 hongersnoodtijd als 1913/15 slechts 6'2pCt, welk deel der bevolking 

 dan nog slechts 73 pet. van de benoodigde minimum hoeveelheid kart 

 krijgen, moet de schrijver nog verschillende onderstellingen maken, 

 n.1. dat in vette jaren 2/3 van het overschot boven het gemiddelde 

 pas in het volgend jaar wordt verbruikt, dat zij, die van grondhuur 

 leven, en de 75 pCt, van landbouwers, die in de bevloeide streken 

 wonen, benevens de niet-landbouwers, die een inkomen hebben boven 

 de 500 rupees, en 80pCt van alle kinderen altijd voldoende hebben. 



Naar mijn meening staat zijn betoog door al deze veronderstellingen 

 wel erg zwak en kunnen de gevonden percentages niet op groote 

 betrouwbaarheid aanspraak maken. Wel blijkt er uit, dat de voedsel- 

 toestand in Britsch-Indië allesbehalve rooskleurig is. 



A study of the Indian food problem by Daya Shankar Dubey. 

 The Agricültural Journal of India Vol XVI part Hl and IV {reprinted 

 from the Ind. Journ. of Econ. Vol UI Pt. 1 and 2 ) 



a. s. 



