- 470 - 



69. De opkomst der oliepalmcultuur. 



Onder dezen titel verscheen als Mededeeling No. 11 (Algemeene 

 Serie) van het A'gemeen Proefstation der A. V. R. O. S. een 

 voordracht, door Dr. Rltgers te Medan gehouden op 29 Sep 

 tember 1920. 



Op Sumatra's Oostkust zijn de laatste jaren de oliepalmaanplan- 

 tingen zeer uitgebreid. De oppervlakte bedraagt thans ongeveer 

 lO.OOO HA.. 



Langen tijd is West Afrika het eenige land geweest, waar dit 

 cultuurgewas geëxploiteerd werd. De natuurlijke palmbosschen, die 

 daar langs de kust voorkomen over een lengte van ongeveer 

 40C0 KM. en over een breedte, afwisselend van 50 tot lOOO KM, 

 worden door de bevolking slechts voor een gering gedeelte geëx- 

 ploiteerd en dit gedeelte is niet in geregelde cultuur, de boomen 

 worden alleen tot op zekere hoogte uitgedund en schoongekapt. De 

 uitvoer bedroeg in 1913 125.C00 ton palm vet en 325.000 ton 

 palmkernen. 



Toen er sprake van was den oliepalm op S. O. K. aan te planten, 

 deden zich vooral de vragen voor, of dit gewas daar zou willen 

 gedijen en of de producten leverbaar zouden zijn tegen met Afrika 

 concurreerende prijzen. 



De import van den oliepalm in Ned.-Indië dateert van 1848. 

 In dat jaar ontving 's Lands Plantentuin te Buitenzorg bijna gelük- 

 tijdig twee planten uit BDurbon (of Mauritius) en twee planten 

 uit den Amsterdamschen Hortus. Ongeveer 10 jaar later begon de 

 Indische Regeering proefaanplantingen op Java en Sumatra aan te 

 leggen en in 1864, toen de proefneming gestaakt werd, kon de 

 Regeering verklaren, dat gebleken was, dat de oliepalm hier even- 

 goed, zoo niet beter groeide dan in Afrika en „hij hier reeds met 

 het 4de jaar op een stam van nauwelijks 1 34 voet hoogte, vrucht 

 draagt, waartoe hij in zijn vaderland 6 a 7 jaren noodig heeft '. 



Ondanks dien voordeeligen groei is het nergens tot een geregelde 

 cultuur gekomen 



Een interessante literatuurvondst vermeldt Rutgers, nl. een artikel 

 van Gra.mberg in het Tijdschrift voor Nijverheid en Landbouw van 

 1854, waarin reeds de raad wordt gegeven de bladeren weg te kappen 

 om de vruchten tot ontwikkeling te brengen en de vrouwelijke bloe- 

 men kunstmatig te bestuiven. Deze twee maatregelen zijn pas in de 

 laatste jaren opnieuw „ontdekt" en men heeft zeker geen oogenblik 

 vermoed, dat het nut van deze maatregelen hier te lande een kleine 

 50 jaar geleden reeds was ingezien. 



