DE VERMENIGVULDIGING VAN PLANTEN. 

 (Vervolg en slot) 



De vermenigvuldiging langs ongeslachtelijken weg. 



Wij hebben hierbij verschillende vermeerderingsmethoden be- 

 handeld, die gedeeltelijk natuurlijke, gedeeltelijk kunstmatige 

 voortplantingsmanieren zijn. Onder „kunstmatige" zijn bedoeld 

 de niet in de natuur voorkomende wijzen van vermeerderen, 

 die door het menschelijk vernuft zijn gevonden. 



Over de vermeerdering door middel van knollen, bollen, wor- 

 telstokken, worteluitloopers behoeven we niet veel te zeggen ; de 

 behandeling wijst zich hier vanzelf. 



Bollen en knollen zijn twee geheel verschillende dingen ; ze 

 worden echter herhaaldelijk met elkaar verwisseld. Een knol is 

 eigenlijk niets meer dan een dikke, vleezige stengel, waarvan 

 de leden (de afstanden tusschen twee opvolgende bladen) vaak zeer 

 kort zijn en waarvan de bladeren óf tot schubben zijn geredu- 

 ceerd óf geheel verdwenen zijn. Bij een bol is juist de stengel 

 gereduceeid en nog meer verkort dan bij den knol, terwijl de 

 bladeren tot dikke, vleezige schubben zijn geworden. 



Sommige bollen kan men snel vermenigvuldigen door den 

 voet van den stengel, die als een ronde schijf onder den bol 

 zichtbaar is (en dan ook „schijf" wordt genoemd), weg te snij- 

 den. Op de snijvlakte der schubben ontwikkelen zich nu kleine 

 bolletjes, die uitgezaaid worden en dan tot groote bollen uitgroeien. 

 Of men kan aan de onderzijde van den bol een kruissnede aan- 

 brengen, in welk geval de jonge bolletjes zich langs de sneden 

 ontwikkelen. 



Knollen kan men veelal vermenigvuldigen door ze in stukken 

 te snijden ; als er voor gezorgd wordt, dat ieder stuk een oog 

 heeft, geeft elk stuk een nieuwe plant. 



Wortelstokken worden eveneens in stukken gesneden, zoodanig, 

 dat ieder stuk een oog bevat, waaruit zich later een plantje kan 

 ontwikkelen. 



