II. n-p-O in 1 Reg. 10, 28 et 2 Chron. I, 16. 375 



Omnino, ut paucis, qiiae jamjam demonstravi, complectamur, vox a criticis 

 valde vexata n-p-c vel ^5-p'^: in 1 Reg. 10, 28 et 2 Chron. 1, IG non, ut 

 interprètes verborum massoretliicorum, quod sciam, universi volunt. appellative 

 dicitur, sed in se continet nomen loci Q'vê (i. e. Äoi't, Coa apud veteres in- 

 terprètes, Koiâ apud Eusebium) solitudinem arabicam significans '). Unde effi- 

 citur, equorum illorum uobilissimorum, quibus nomen arabicorum dant, in li- 

 teris sacris^ id quod viri docti uegarunt^), et quidem in vevsu supra exami- 

 nato, mentionem factam esse 



Ad evitandam falsam sententiae meae interpretationem exponam denique, quo 

 modo verba Syri alr^io? cni^i-iû hebraica a^.'~-q n^2 respondentia in Jud. 9, 20, ad 

 quae supra pag. 363 specto, rêvera accipiam. Censeo igitur ali:»iû positum 

 esse pro s<i3-o n^2, contra illud Sf^ explanandi causa adjectum. Quam sen- 

 tentiam ex ejusdem capitis versu conformavi. Ibi enim n^'-'c r^2 syriace 

 â^iiiJ A^kii? iiûiu redditur. In versu igitur vicesimo ^^io idem quod >ai. in 

 sexto signifieat. 



') Nostrum Q^vê regno. quod liotlic Schammar vocatur, satis apte ifspoiidet. De quo 



vid. Zeitschr. für allg. Erdk. 1865. 18 B., p. 223 sqq. -) Vid. Michaelis in Mos. Recht, 3 



Th., p. 347; Winenis in RWß sub voce Pferd; L. Geigerus 1. c; cfr. etiara Rittenim iu Erd- 

 kunde, 9 Th., p. 366, 7. 



