Hejiaticœ in Hihernia mense Jidn 1873 lectce. 471 



4. Riccia sorocarpa (Dill.) Bisch. 



Comit. Kerry, in fissuris humosis muri sicci ad oppidulum Dingle 

 (paroica, c. fr. jun.). 



Secundum spécimen archetypum ha;c species est Liehen omnium mini- 

 mus, foliolis scissis, super terram expansis Dill. Hist. musc. p. 534, n. 



11, tab. 78, fig. 11 (1741), in Black Heath prope Greenwich Angliae Oc- 

 tobri lectum. Riccia minima L Fl. suec, 2 ed., p. 405, n. 1054 (1755), in 

 „pascuis" prov. Småland Suecife, „ubi aquse per hyemem staguarunt", in- 

 venta, vie dubitanter, nobis ex habitatione ejus judicantibus, re vera vulgaris 

 il. glauca, quam inter plantas suecicas nullibi enumerat, est recensenda. 

 R. minima, nitida, segmentis angustioribus, acutis Mich. Nov. pl. gen. p. 

 107, n. 4, tab. 57, fig. 6 (1729), a prsestantissimo monographo generis, 

 Lindenberg, ad s. d. veram R. minimam Radd. in Op. sc. Bologna, 2, fasc. 



12, p. 353, n. 7 (1818), colore suo in facie postica frondis atropurpureo 

 distinctam, cujus specimina nondum possidemus, relata est. Animadvertendum 

 tarnen est, colorem posticum (ventralem) Ricciarum haud male variabilem, R. 

 sorocarpam etenim subtus purpureo-maculatam et R. bifurcam perfecte inco- 

 loratam interdum observavimus. Qua causa discernere nequimus, si R. soro- 

 carpa forma unicolor R. tninimœ Radd. sit, necne. 



Huic speciei squamaî posticaî ab auctoribus abnegaiitur, sed jam in ope- 

 ris supra laudati Bischoffii tabula 71, fig. 5, sectionem transversam frondis 

 reprsesentante, unicam squamam longitudinaliter sectam videre possumus, licet 

 nullam mentionem hujus organi in textu factam esse. In opusculo suo maximi 

 momenti: über Bau und Entwickelung der Riccien (in Pringsh. Jahrb. ?viss. 



Bol. 5, p. 371: 1867) tarnen dar. Kny memorat: „ eine blallartige, 



aus einer einfachen Zellschichl gebildele Lamelle mit breiter, sanft gegen 

 den Scheitel des Laubes gekrümmter Basis; ein für alle von mir unter- 

 suchten Arten'-'- (R. Bischoffii, minima, glauca, sorocarpa, ciliata et varietas 

 hujus violacea=R. affinis Mild.) .„der Gattung Riccia charakteristiches Or- 

 gan.'-'- Sub n. 139 (R. sorocarpa) in suis Ilep. bor. -am. (1873) lynceus ami- 

 cus C. F. Austin quoque recte animadvertit: ,Jronde subtus semper squa- 

 mis albidis tnimäis instructa.'-'- Hse squamse sunt per paria dense imbricatae, 

 magnse et distinctissimae, prsesertim ad ipsum apicem frondis, e facie laterali 

 glaberrima usque ad eam lineam longitudinalem, ubi radiées extimje affixse 

 sunt, exeuntes, serairotundte, integerrimse, tenues et hyalinfe, a cellulis uni- 

 stratosis, duplo vel triplo majoribus quam eisdem in latere frondis, inanibus, 

 Isevissimis et vix incrassatis, margine, prsecipue in apice, reflexulo, ut in 

 facie sua postica squama fiat concava, angulum marginalem frondis non 



