— 8 — 



bij 100 inches (2540 mM.) krijgt men echter te veel loof 

 en minder vrucht. 



De vruchtbaarste gronden voor de klapperteelt op Ceylon 

 zijn de alluviale vlakten langs groote rivieren, die wel 

 eens overstroomd worden. Men heeft heel wat moeite 

 in dergelijke streken het welig opschietende onkruid 

 onder den voet te houden; zijn de klappers echter eens 

 zoover, dat zij daar niet meer van te lijden hebben, dan 

 groeien zij buitengewoon welig en eenmaal aan het vrucht- 

 dragen, leveren zij eene hoeveelheid vruchten, die ik niet durf 

 noemen uit vrees van beschuldigd te worden van over- 

 drijving, door menschen die nooit zulke tuinen gezien 

 hebben. Zulke terreinen zijn zeldzaam en ook niet van 

 groote uitgestrektheid, tien bouw van zulke gronden zijn 

 echter meer waard dan 50 van de tweede soort. 



Zand met een goede hoeveelheid humus is de tweede 

 kwaliteit, zulke grond is echter in de zuidelijke en weste- 

 lijke provincies bijna even zeldzaam als de eerstgenoemde. 

 Bij eene goede cultuurmethode staat de productie weinig 

 achter bij die op alluvialen grond. Het groote verschil is 

 dat de vruchtl)aarheid van eerstgenoemde gronden bijna 

 onuitputtelijk is. terwijl de tweede soort meer werk en zorg 

 vereischt om de vruchtbaarheid er in te houden. 



De kruimelige, bruine leem is de derde soort grond voor 

 klappercultuur. 



Steenachtige leemgronden zijn, hoewel wat hard, toch 

 ook zeer vruchtbaar. 



Daarentegen zijn kleiachtige leemgronden, hoewel soms 

 meer planten voedende bestanddeelen bevattende, vooral in 

 streken waar een wat lange droogte heerscht, dikwijls 

 minder gewcnscht voor de klappercultuur. Bij een ietwat 

 langdurige droogte worden deze gronden zoo hard als steen, 

 alleen als men er in slaagt door diepe grondbewerking, 

 de planten wortels zich in de diepte te doen ontwikkelen, 

 kunnen zij groote oogsten leveren, gelukt zulks niet 

 en bevinden zich de wortels, zooals bij klapperboomen 



