— 18 — 



plant te kappen d. w. z. men kapt de kroon er af en legt 

 den stam op den grond zonder hem van den wortel te 

 scheiden. Dan snijdt men op afstanden van 1 — 1.5 voet 

 ringen uit den bast, vangt het uitvloeiende melksap in 

 uit blaren gemaakte bakjes, klapperdoppen e. d. op en 

 brengt het aldus ingezamelde sap naar huis. 



In Benkoelen hakt men, zooals ik zag, de liaan ook wel 

 in stukken en laat 't melksap — dat dan echter vrij sterk 

 verdund wordt met water uit den stam — uitvloeien. 



Volgens sommige schrijvers o.a. Burbidge worden in 

 N. Borneo de stukken met een hunner uiteinden boven 

 't vuur gehouden om de. uitvloeiing van het melksap te 

 bevorderen. Zelf heb ik deze methode echter nergens zien 

 toepassen, noch bij WiUughbeia's^ noch bij Urceola elastica^ 

 welke volgens inlichtingen die Tschiroh 1) inwon — 

 waar, staat niet vermeld — op dezelfde wijze behandeld 

 zou worden. 



Het naar huis gebrachte melksap wordt of door koken 

 of door zout of door een combinatie dezer beide methoden 

 tot coaguleeren gebracht. Het gestolde product, dat nog 

 veel vocht bevat, bewaart men gewoonlijk onder water in 

 den vorm van groote platte stukken, die een witte kleur 

 hebben. In Benkoelen, Kroë en Banten echter wordt 't niet 

 onder water bewaard. 



Het product, dat in den handel onder den naam van 

 getah ^ soesoe en Borneo-rubber bekend is, bestaat voor een 

 groot deel uit caoutchouc van Wülughbeia firma. Echter 

 vindt men 't veelal vermengd met caoutchouc — soms 

 van veel minder waarde — van andere caoutchouc-lianen. 



Over de opbrengst der Wülughbeia ^rwa-planten heeft 

 men nog slechts betrekkelijk weinig gegevens. Het is 

 natuurlijk niet moeielijk de opbrengst van een gegeven 

 plant te bepalen, maar omtrent den leeftijd van niet ge- 



\) IruJisclie Niitz- und Heilpllanzen, S. 201. 



