— 54 — 



HET KWEEKEN VAN ROZEN IN POTTEN. 



Zooals elke rozenliefhebber in Inclië weet, zijn er verscheiden 

 soorten, en daaronder niet de minst mooie, die zich in de bene- 

 denlanden niet goed of in het geheel niet in den vollen grond 

 laten kweeken. Vooral voor het snijden van bloemen zal men er 

 toch op gesteld zijn een aantal planten daarvan te bezitten en de 

 eenige weg, die daartoe openstaat, is ze in potten te planten. Doch 

 ook hiermee ondervindt men maar al te dikwijls veel tegenspoed, 

 getuige de ongelukkige exemplaren, die men overal maar voor het 

 aanwijzen heeft. En toch kan men zich bij een doelmatige behan- 

 deling voor veel teleurstellingen vrijwaren. Enkele wenken vol- 

 gen hieronder. 



Een gemakkelijk te bereiden grondmengsel, dat ik met zeer 

 goeden uitslag zag gebruiken en ook zelf bezigde, bestaat uit ge- 

 lijke deelen ouden paardemest, die niet fijn gewreven moet worden, 

 en fijn rivierzand. Dit mengsel heeft het voordeel van voedzaam 

 te zijn en tevens niet of slechts op den langen duur vast samen 

 te pakken ; een vaste bodem is iets, wat zeer nadeelig werkt op 

 de ontwikkeling der rozen. Door potscherven moet voor een goede 

 afwatering gezorgd worden ; de oude aarde moet rondom voorzich- 

 tig gedeeltelijk verwijderd en de nieuwe matig vast aangedrukt 

 worden. Doode of zieke wortels worden tot op het gezonde ge- 

 deelte ingesneden ; afspoelen der wortels, tenzij er zich ongedierte 

 b. V. witte luis, op bevindt, is af te raden en ook moet men steeds 

 zorgen niet tot verplanten over te gaan als de planten in den groei 

 zijn, d.i. bezig jonge stengels te vormen. Krachtige planten ver- 

 langen vrij groote potten, doch bij jonge en ziekelijke exemplaren 

 en pas afgesneden tjangkokans moet men zich wachten terstond 

 te ruime potten te gebruiken. Worden de potten wat leeg, door 

 het zakken der aarde of door verwijdering van onkruid, dan moeten 

 zij met het genoemde aardmengsel aangevuld worden. 



Dat men ze een plaats in de volle zon moet geven, behoeft 

 nauwelijks meer verzekerd te worden. 



Een ander voor de meesten lastig punt is het snoeien. Doch 

 ook dit is bij eenige oplettendheid niet zoo moeielijk. Doode, zie- 

 kelijke en kleine, zwakke takken, welke laatste gemakkelijk op 

 verschillende plaatsen aan de stengels gevormd worden, verwijdert 

 men geheel. Ook krachtige stengels hebben de neiging zich vooral 

 aan de toppen na den bloei herhaaldelijk in steeds kleiner wor- 



