— ST- 

 OP een of ander dier te kunnen vestigen. Is hun dit gelukt, dan 

 boren zij zich met hun mondwerktuigen in de huid van hun gast- 

 heer en zuigen zich (dit doen althans de wijfjes) zóó vol bloed, 

 dat het lichaam tot een aanzienlijk veelvoud van zijn vroegeren 

 omvang opzwelt (Fig. 6). 



Daarna laten zij zich los en terwijl zij geruimen tijd teren op 

 den groeten voorraad voedsel, dien ze hebben opgenomen, brengen 

 zij eene aanzienlijke hoeveelheid eieren voort uit een oviduct, 

 welks opening vlak achter den kop aan de buikzijde is gelegen. 

 De paring, die hieraan voorafging, heeft plaats gehad, terwijl het 

 dier nog vastgezogen zat. Bij de meeste teken is het nog onbekend, 

 op welke wijze het mannetje, dat veel kleiner is dan het wijfje, 

 gedurende de paring, die zeer lang duurt, in zijn onderhoud voor- 

 ziet. Bij de Javaansche teek echter is de toedracht dezer zaak 

 zeer eenvoudig en zuigt het mannetje zich op dezelfde plek vast 

 als het wijfje. Toename van den omvang van het lichaam vindt 

 bij het mannetje niet plaats. 



De pooten der teken zijn dun en eindigen in twee klauwen, 

 terwijl bij de jongen bovendien een klein zuignapje te vinden is 

 (Fig 1). Zoolang zij jong zijn, zijn de pooten voor de voortbe- 

 weging voldoende, maar wanneer de dieren volgezogen zijn, is er 

 van voortbeweging geen sprake meer. 



Dit alles was aangaande de teken reeds lang bekend, toen, eenige 

 jaren geleden, eene ontdekking werd gedaan, die aan deze dieren 

 een veel grootere, oeconomische beteekenis verleende, dan hun tot 

 dusverre was toegekend De eer dezer ontdekking komt toe aan 

 de Amerikanen Smith en Kilborne, die de resultaten hunner onder- 

 zoekingen neerlegden in eene uitvoerige verhandeling, die in 1893 

 vanwege het Departement van Landbouw der Yereenigde Staten 

 van Noord- Amerika verscheen en den titel draagt „Investigations 

 into the nature, cause and prevention of Southern Cattle Fever". 



In deze verhandeling toonden zij aan, dat dedoor hen bestudeerde 

 ziekte, die tegenwoordig in Hollandsche geschriften algemeen met 

 den naam van Texas-koorts wordt bestempeld, in nauw verband 

 staat met het optreden eener bepaalde tekensoort en wel in dien 

 zin, dat de bloedparasiet, die deze koorts veroorzaakt, door de 

 aanvallen der teken in het bloed der runderen wordt gebracht. 

 De tekensoort in kwestie was de reeds lang geleden door den 

 Amerikaanschen entomoloog Riley beschreven Ixodes (Boöphilus) 



