— 76 — 



recht te houden, die anders neiging heeft om scheef te groeien. 

 De vruchttakken worden nu niet meer weggesnoeid. 



Had men twee stengels laten groeien zoo wordt de 

 tweede naar eene andere richting in eene geul gelegd 

 en tegen een afzonderlijk tijdelijken staak opgehouden. 

 Na eenigen tijd zijn er wortels gevormd en nu kan men 

 dezen stengel voorzichtig uitgraven, afsnijden en verplan- 

 ten, waarbij men in gunstige gevallen niet meer behoeft 

 om te leggen. 



Alle arbeid tot dusver heeft gediend om aan het wor- 

 telgestel de meest mogelijke ontwikkeling te geven. Van 

 nu af aan moet het streven zijn om het vruchthout op 

 gepaste wijze te vermeerderen, zoodat het mogelijk wordt 

 het grootst mogelijk nut van dit wortelgestel te trekken. 

 Liet men de peper in êen enkelen stengel tegen den staak 

 opgroeien zoo zoude de voordeeligste verhouding tusschen 

 wortels en vruchthout niet anders verkregen worden dan 

 door den staak zeer lang te maken, wat, afgezien van de 

 kosten, vele andere bezwaren zoude hebben. vSemler 1) 

 geeft in overweging, peper tegen latwerk te kweeken, zoo- 

 ver mij bekend is, zijn nooit proeven in deze richting gedaan; 

 vermoedelijk zullen de kosten wel steeds een bezwaar tegen 

 deze cultuurwijze blijven. 



De altijd toegepaste methode is, dat men door inkorten 

 van den top den stengel dwingt zijloten te maken. Zoodra 

 de vier laagste leden voldoende houtig zijn geworden snoeit 

 men den top boven dezen knoop, mits deze een vruchttak 

 drage, weg. Veelal wacht men hiermede tot het weg te 

 snoeien uiteinde als stek te gebruiken is. Bij eiken knoop 

 ontstaat dan een nieuwe stengel. Zoodra deze voldoende 

 ontwikkeld zijn om geen gevaar meer te duchten te heb- 

 ben van beschadiging door insecten, voornamelijk sprink- 

 hanen, breekt men den zwaksten uit; is dit de eindloot, zoo 

 snoeit men het geheele laatste lid af. Er mogen zoo slechts 



1) He[nrich Semler. Die Tropische Agricultur. Wismar B. II 21)7. 



