— 79 — 



deze, zooal niet strikt noodig, toch in allen gevalle voor- 

 deelig. De Chineezen zijn gewoon te bemesten met gebran- 

 de aarde, tanah bakar, die verkregen wordt door onder een 

 afdak een brandstapel van hout te zetten ongeveer 90 cM 

 a 1 meter hoog. Deze wordt eerst met een laagje alang- 

 alang bedekt. Daarna stapelt men er een piramide van 

 humus houdende aarde op, echter spaart men in het mid- 

 den een schoorsteen uit door een takkebos met alang 

 omwikkeld recht overeind er in te plaatsen. Boven in dezen 

 schoorsteen maakt men van goed droog rijshout een flink 

 vuur en stopt vervolgens den schoorsteen toe. De vlam- 

 men en hitte doen nu de alang in het midden van den hoop 

 ontbranden en weldra slaat de rook door den houtstapel 

 aan alle zijden uit. Is deze goed aan het branden, zoo 

 wordt het vuur getemperd door met een hark aarde naar 

 beneden te trekken en zoodoende den luchttoevoer af te 

 sluiten. 



Eiken dag wordt de buitenste rand aarde weggetrokken 

 buiten het bereik van het vuur en door nieuwe van boven 

 af vervangen. Men moet zooveel mogelijk trachten te 

 beletten, dat de aarde rood brandt, daar dan een groot 

 deel van de waarde verloren gaat. Het best is gebrande 

 aarde die eene donkerbruine of zwarte kleur heeft. Is de 

 geheele hoop opgebrand dan worden alle steenen en stukken 

 houtskool die achtergebleven mochten zijn, door eene 

 ruwe zeef van bamboe- of rotan- vlechtwerk verwijderd 

 en de gebrande aarde naar de n tuin gebracht. Hier wordt 

 zij op het aangeaarde bed uitgestrooid waarbij men zorgen 

 moet dat het onderste deel van den stengel daardoor niet 

 bedekt wordt, daar de asch dan allicht doodelijk zoude 

 werken. Ook geeft men nimmer tanah bakar bij droog 

 weer. 



Sommigen zien in de houtasch het eenige bestanddeel 

 dat waarde als meststof heeft. Bij goed bereide tanah 

 bakar zal echter de half\^erkoolde humus zeker wel een 

 gedeelte der droge distillatie-producten van het hout. 



