— 83 — 



inderdaad een gedeelte van den genr en de scherpte verloren, 

 dit is echter geenszins de gebruikelijke wijze om witte 

 peper te bereiden. Overigens is peper een artikel dat 

 niet naar den smaak beoordeeld wordt en het pubUek is 

 al heel weinig kieskeurig in dit opzicht, anders zoude men 

 in hotels en restauraties niet zoo dikwijls peper vinden, die 

 in smaak en geur maar weinig van gemalen zemelen ver- 

 schilt. 



Nadat de peper geplukt is, laat men deze eenigen tijd 

 in zacht stroomend water fermenteeren. Men kan dit 

 doen in zakken, welke men in het water legt, maar beter 

 is, daarvoor bakken van metselwerk of duurzaam hout 

 te maken, waarbij men de watertoevoer, die niet te 

 sterk mag zijn, beter kan regelen. 



Van allerlei omstandigheden, die op de ontwikkeling 

 van het ferment van invloed zijn, vooral van de tem- 

 peratuur is het afhankelijk hoe lang men fermenteeren 

 moet. Na vijf tot tien dagen is het vruchtvleesch geheel 

 in eene breiachtige massa overgegaan en kan _in stroomend 

 water door trappen en roeren gemakkelijk verwijderd 

 worden evenals de stoeltjes, die veel hchter zijn dan de 

 korrels. Deze laatsten behoeven nu slechts in de zon 

 gedroogd te worden. Sorteeren doet men slechts zelden 

 en bestaat alleen in het uitzoeken van eenige zwarte 

 korrels Door eene geschikte zeef kan men het grootste 

 gedeelte der kleine verschrompelde korrels afzonderen, 

 waardoor het hoofdproduct een veel mooier en gelijk- 

 matiger aanzien ki'ijgt en ook een hooger prijs behaalt, 

 terwijl het bijproduct toch nog op de inlandsche markt 

 tegen bevredigende prijzen koopers vindt. 



Over de ziekten en plagen der peper, rest mij nog een 

 en ander mede te deelen. 



In den tienden jaargang van dit tijdschrift zijn reeds 

 door Prof. Dr. W. T. A. Ziümermanx eèn tweetal kevers 

 beschreven waarvan vooral de curculionide somtijds zeer 

 groote schade aan de aanplantingen teweegbrengt. Het 



