PADI GAGA. 



Bij een aandachtig- lezen van dag-en tijdschriften overvalt 

 een bang gevoel den trouwen lezer, wanneer hij daarin 

 tegenkomt de sombere voorspellingen voor de naaste toe- 

 komst van Java met betrekking tot de voedingsmiddelen, 

 die dit plekje grond kaïi voortbrengen en die benoodigd 

 zijn voor de inheemsche én aangevoerde bevolking. 



Er is volgens die voorspellingen hoegenaamd geen ver- 

 houding tusschen de vruchtbaarheid van den bruinen mensch 

 en de onvruchtbaarheid van den grond, die hem draagt. 



Voor de trekkers is dit geen bezwaar maar de arme 

 blijvers gaan een donkere toekomst te gemoet — Hongers- 

 nood moet betrekkelijk spoedig komen en landverhuizing 

 zal urgent noodig zijn om het evenwicht te herstellen. 



Op mij, die als blijver hoop te eindigen, hebben deze 

 voorspellingen een benauwenden invloed, en menig slapeloos 

 nachtelijk uur is daarvan het gevolg. 



In die bittere oogenblikken vraag ik mij af. „Zou het waar 

 zijn" zou waarlijk die heerlijke natuur kracht missen, om 

 reeds in een afzienbare toekomst de kinderen des lands vol- 

 doende te voeden? Beschijnt dan echter 's morgens de 

 hefelijke zon weder de bloeiende dessas en de met verschil- 

 lende gewassen beplante velden, dan verdwijnen ook die som- 

 bere gedachten en dringt zich de zekerheid onwillekeurig op. 



„Nog lange niet." 



Wat mij in dat vertrouwen zeer versterkt, was vooral 

 de afgeloopen droge moesson en de oogst door mijne be- 

 volking gehaald van hare velden, juist in die moesson die 

 fel droog was en lang duurde. 



Mag ik mee praten over Inlandsche cultures, dan wil 



