— 119 — 



produceerenden aanplant te krijgen en voor lange jaren 

 te houden. 



Dikwijls plant men de klappers te dicht bij elkaar, 

 meestal op 2 Rijnl. Roeden, de onderlinge afstand moet 

 minstens 2V21 op zeer vruchtbare gronden zelfs 3 R. R. 

 zijn, op een bahou mag men niet meer dan 100 klapper- 

 boomen planten. 



In hoofdzaak onderscheidt men bij de klappers twee 

 verschillende typen, de geneljah en leuir. Bij eerstge- 

 noemde wordt de boom niet bijzonder hoog, circa 15 a 20 

 vt. en draagt hij gewoonlijk binnen het vierde jaar vrucht, 

 terwijl op 12 a 15 jarigen leeftijd het voortbrengingsver- 

 mogen ophoudt, de noten zijn klein van stuk en het olie- 

 gehalte is gering. Sommigen brengen de klappa gading 

 onder de gendjah-soorten ; dit is echter niet juist, daar deze 

 op zijn vierde jaar nog geen vruchten geeft, klappa poejoe 

 kan er zeker onder gerekend worden. Men treft onder 

 de gendjah voor een deel dezelfde benamingen aan als 

 onder leuir soorten, o. a. kl. heedjoh (groene), kl. bem-eum 

 (roode of bruine) kl. koneng (gele.) enz. 



De leuir soorten dragen op zijn vroegst in het 7e jaar» 

 Het verschil in de soorten onderling bestaat in hoofdzaak 

 in de kleur der buitenste vruchtschil in den tijd als de 

 noot (doewegan) nog niet geheel rijp is, verder in de kleur 

 der bladeren, meer nog in die der bladnerven. De" leuir- 

 soorten leveren de grootste noten met het hoogste olie- 

 gehalte. De z. g. klappa Bali produceert de grootste noten, 

 deze soort is in de Preanger zeldzaam, en de verspreiding 

 wordt ten zeerste aanbevolen, men vindt haar o. a. te 

 Parakan Salak. 



Verder spreekt men nog van klappa soesoe, waarvan de 

 noten spits toeloopen, en kl. tjotok met dikke schors en 

 kleine noot. Kl. gading en kl. poejoe worden niet tot 

 olie verwerkt; men plant ze meer ter versiering van erf of 

 tuin. Er bestaat nog een verscheidenheid van kl. poejoe, 

 te Batavia als kl. manis bekend, waarvan de schors aan 



