— 127 — 



Ten einde raad werd op verzoek der bevolking nu eene 

 politiekeur uitgevaardigd, waarbij het op straffe van boete 

 verboden werd de vezels in de kanalen te werpen ; tevens 

 werd bepaald, dat ieder verplicht was de vezels 3 Engelsche 

 mijlen van de kust in zee te brengen en daar over boord 

 te gooien. 



Het is wel zonderling, dat men in Borneo, na veel last 

 met de klappervezels gehad te hebben, er eindelijk toe- 

 kwam om ze op aanzienlijken afstand in zee te werpen, 

 terwijl hetzelfde artikel in Ceylon jaarlijks minstens een 

 millioen gulden onder de bevolking brengt. Ofschoon er 

 nog andere oorzaken zijn, is hier toch ook gebrek aan 

 ondernemingsgeest van ons Nederlanders te constateeren. 

 In den tijd van de O.I. Compagnie was dat anders, zooals 

 blijkt uit de geschiedenis harer overheersching op Ceylon. 

 Zij vond den handel in klappervezels belangrijk genoeg 

 om haar te monopoliseeren ; in dien tijd werd er jaarlijks 

 ongeveer 3 millioen pond uit Ceylon geëxporteerd. 



Volgens de overlevering hebben de Arabieren in de 

 13° en de 14^ eeuw de bereiding van de vezel en het ver- 

 vaardigen van koord en kabels daarvan, aan de Ceyloneezen 

 geleerd. 



In het verslag van 's Lands Plantentuïn van 1898 pag. 

 108, komt de volgende zinsnede over klappervezel op Ceylon 

 voor „van de vezels van den Cocosnoot, naar de mate 

 van bereiding en behandeling in den handel gebracht onder 

 de drie categoriën: Rope, Yarn en Fibre" werden in het 

 eerste halve jaar van 1898 uitgevoerd, respectievelijk 5785, 

 30984 en 43678 cwt; hoeveelheden, die, vergeleken met 

 de eerste helft van 1895, ongeveer gelijk zijn gebleven. 



„Het touw wordt door Inlanders met hand en teenen 

 gemaakt en in een 14 tal nommers in den handel gebracht. 

 Pogingen om ditzelfde product machinaal te fabriceeren 

 zijn tot nog toe niet geslaagd; wel wordt te Colombo het 

 bereiden van de vezel door Europeanen gedaan." 



