— 130 — 



In Indië gaat men op andere wijze te werk; men heeft 

 een scherp mes in een plank vastgezet, hierop wordt de 

 vezel gedrukt en met gemak van de noot gescheiden, ook 

 op deze wijze kan een geoefend werkman er 1000 op een 

 dag schillen. In sommige streken worden de schillen ge- 

 durende 6 tot 18 maanden in kuilen met zout of brak water 

 gelegd, in andere streken wordt frisch water gebruikt, 

 het wordt echter op den duur vuil en werkt dan nadeelig 

 op de kleur van de vezel. Een voornaam punt bij de be- 

 reiding is de duur van het weeken in water, blijft de vezel 

 er te lang in, dan wordt zij zwakker, en krijgt een te 

 donkere kleur, laat men er haar te korten tijd in, dan zal de 

 verdere zuivering van de vezel moeielijk worden. Het beste 

 wordt geacht gebruik te maken van steenen of houten 

 bakken, waarbij stoom gebruikt wordt om het water te 

 verwarmen. Hierdoor kan de tijd van onderdompeling 

 veel korter worden en de vezel wordt er zachter en beter 

 door. Het verdere zuiveren geschiedt door handenarbeid, 

 de schillen worden geslagen met zware houten hamers 

 om daarna tusschen de handen schoongewreven te wor- 

 den. 



RoBiNSON beschrijft de bereiding op de Lacadieven 

 als volgt. Na lang genoeg ondergedompeld te zijn, 

 worden ze uit den bak genomen en met een zwaren 

 houten hamer geklopt en eindelijk worden de vezels door 

 handenarbeid gezuiverd en gedroogd. 



Volgens de heer Jackson kan de vezel lang om de vrucht 

 blijven zonder daar veel van te lijden, te meer daar men 

 in Europa beter op de hoogte is van de vezelbereiding. 

 Zoo zoude men dus in streken, waar de vracht naar de 

 Europeesche havens zeer goedkoop is, het beste doen de 

 geheele (ongeschilde) vruchten te verzenden. 



In de meeste Europeesche werken over klappervezel, 

 wordt gezegd, dat die van Cochin de beste en de mooiste 

 vezel is. Het is die van het staatje Cochin op de kust 

 van Malabar, of van de geheele laatstgenoemde kust 



