— 210 — 



fecteeren, niet gelijktijdig, maar over eene aanzienlijke tijdruimte 

 verspreid zullen voorkomen. 



Deze omstandigheden maken ook de bestrijding van Schoenobius 

 puHcteUus tot eene moeielijke zaak. Wanneer er eene bepaalde 

 vliegperiode der vlinders was, zou meu door vanglampen ongetwij- 

 feld zeer veel goed kunnen doen; zooals de zaak echter is, zou 

 men het vangen gedurende zóó langen tijd moeten voortzetten, dat 

 de onkosten zeer aanzienlijk zouden worden, zonder dat men nog 

 de zekerheid had, een afdoenden maatregel te hebben genomen, 



Schoenobii/s punctellus is niet de eenige Lichtmot, die op de hier- 

 boven beschreven wijze de paddi beschadigt. Van het naverwante 

 geslacht Scirjjophaga, voornamelijk door de kortere pulpen (hoogs- 

 tens 2 maal de lengte van den kop) van ScJioenohitis onderscheiden, 

 heeft de soort Monostigma, Zell. nagenoeg dezelfde levenswijze, 

 terwijl ook eene Crcmbus-soort in de paddi boort. Deze zijn echter 

 minder algemeen, al valt het niet te ontkennen, dat zij plaatselijk 

 nu en dan in vrij groeten getale optreden. 



Fig. 5. Cnaphalocrocis jolhialis, Led. No. 78 van het E. O 

 Afb. van den mannel ijken vlinder naar Lederer, Wien. ent. Mon 

 1863, pi. 12, fig. 7. 



Deze kleine, eveneens hoogst alge- 

 meene Lichtmot heeft eene vlucht 

 van 17 — 19 mM. De vleugels zijn 

 stroogeel, met donkerbruine randen 

 en dwarslijnen. Bij de mannetjes 

 vindt men nabij den voorrand der 

 voorvleugels eene met zwarte haartjes 

 bedekte plek, die bij de wijfjes ont- 

 breekt. De kop en de thorax zijn 

 donkerder getint dan de vleugels. De pluim aan het uiteinde 

 van het achterlijf is zwart met overlangsche, witte strepen. 



Dit vlindertje en zijne rupsen zijn, zoo mogelijk, nog algemeener dan 

 de paddieboorder. Er is op Java bijna geen sawah, of men treft er 

 ontelbare paddieblaren aan, wier bovenste helft tot op de epidermis 

 is weggevreten, terwijl daaronder de beide bladranden tegen elkan- 

 der zijn gesponnen en zoodoende een kokertje vormen, waarin de 

 groenachtige, half doorschijnende rups verblijf houdt. Opent men deze 

 verblijfplaats, dan gaat de rups gewoonlijk zóó hevig te keer, dat 



Fig. 5. 



