— 269 — 



mij aldaar werden verstrekt. In de eerste twee jaar werd niet 

 geoogst: dan echter gedurende tien h twaalf jaar achter elkaar. 

 Men kan dan vier h vijf maal per jaar het gras snijden. Van 

 elke snit verkrijgt men 16 a 20 flesschen Citronella-olie per acre 

 (flesschen van 22 En^elsch ons) voor deze olie maakt de inlandsche 

 bereider 85 et. per ilesch, terwijl zijn gezamenlijke productiekosten 

 op 70ct per fiesch komen, [n het allergunstigste geval bedraagt 

 dus de te behalen winst per jaar 15 roepies per acre. 



TOMATEN. 



Een vrucht waarvan we hier te weinig gebruik maken is de 

 Tomaat, ook wel bekend als Porame d'amour, Solaiium hjcoperdcum. 

 De plant kan hier overal zoowel in de beneden als in de bovenlan- 

 den gekweekt worden, wellicht in laatstgenoemde streken het beste. 



Over de cultuur der tomaten, die overigens zeer eeuv oudig i« 

 wil ik hier nu niet uitweiden, alleen over het verschillend gebruik 

 dat er geconserveerd van gemaakt wordt. Wij kunnen eerst 

 op eenigszins groote schaal een plant kweeken als er conserven, 

 geschikt voor export, van kunnen gemaakt worden en zulk is 

 zeker het geval met de tomaat. 



Een der smakelijkste schotels, die men van versche tomaten 

 kan maken is de z. g. tomaten salade, die op de volgende wij zo 

 bereid wordt. Rijpe vruchten worden voorzichtig van de schil ontdaan, 

 half doorgesneden en de zaden eruitgenomen ; zoo worden ze in 

 een schotel gedaan en er wat olie, azijn, peper en zout over gegoten, 

 wat zeer fijn gesneden sjalotten en evenzoo behandelde peterselie 

 er over gestrooid en de schotel is gereed. 



De Italianen vooral in de zuidelijke provinciën houden zeer 

 veel van tomaten; ten einde ook in den winter hun geliefde spijs 

 niet te missen, maken zij de zoogenoemde „Conserva di Pomidoro". 

 Rijpe vruchten worden in tweeën gesneden en zonder bijvoeging 

 van water gekookt. Zij worden daarna door een zeer fijne zeef 

 geperst, om de schillen en de zaden te verwijderen. Dan wordt 

 de vochtige massa op platte schotels gegoten en na er wat zout 

 bijgevoegd te hebben in de zon gedroogd. Het wordt nu en dan 

 bewerkt en omgekeerd met een houten lepel tot het een vaste 

 massa geworden is; dan wordt het in kleine yampotten gedaan, welke 

 zoo hermetisch mogelijk gesloten zeer langen tijd bewaard kunnen 



