DE CULTUUR VAN CASSAVE IN DE PREANGER- 

 REGENTSCHAPPEN EN HET GEBRUIK, DAT 

 VAN DIT GEWAS DOOR DE BEVOLKING 

 WORDT GEMAAKT EN HARE VER- 

 WERKING TOT TAPIOCA-MEEL. 



Onder de andere gewassen dan padi is er wellicht geen, 

 die in sommige streken van de P^'eanger-Regentschappen en 

 met name in het Bandoengsche zoo algemeen door de in- 

 landsche bevolking verbouwd wordt als cassave. Vooral 

 in de Noordelijk gelegen districten Tjilokotof^ Oedjoenbroeng- 

 icetan en — koeion der evengenoemde afdeeling, in welk 

 laatste district de gewestelijke hoofdplaats ligt, treft men 

 vaak uitgestrekte aanplantingen aan. Onder deze zijn er, 

 die zelfs tot vrij aanzienlijke hoogte zijn aangelegd op de 

 lagere uitloopers van het Noordelijk grensgebergte, waaruit 

 als de meestbekende toppen de Boerangrang, Tatigkoeban- 

 parahoe en Mangïajang worden genoemd. In Tjüokotot komen 

 zij tot aan het Zuidelijk vlakker deel van het districts- 

 gebied nabij de oevers van den Tjitaroe^n voor. Zoo rijdt 

 men, naar het schietterrein der artillerie te Batoedjadjar 

 gaande, in de vlakte van Gakmggang hier en daar langs 

 een aaneenschakeling van dergelijke plantsoenen. 



Jaar in jaar uit wordt er in deze streken cassave ge- 

 cultiveerd en doorgaans met tusschenplanting van katjang 

 soeoek (aardnoten), maar Yoovsil Yëin katjang beureum (brüme 

 boenen) en katjang djëpoen of kadele (sojaboon). 



In het Soendaasch heet het gewas samjjeu^ in het Ja- 

 vaansch kaspe. Naar alle waarschijnlijkheid zijn beide 

 benamingen ontstaan uit het door het spraakgebruik vei-- 

 basterde cassave. 



Teysm. XI. 19 



