— 307 — 



van dien aard, dat meermalen ter zijner bestrijding de 

 geldelijke steun der regeering werd ingeroepen en verleend. 

 Het lichaam van de Klapperrat — wij zullen eenvoudig- 

 heidshalve dezen naam blijven gebruiken, is ongeveer 20 

 cM. lang en draagt een staart van dezelfde lengte. De staart 

 is niet zoo fraai als die van den Hollandschen Eekhoorn, 

 terwijl de kleur van het dier meer in het rossige loopt, 

 met een grijsachtige tint op de boven- en eene bruinachtige 

 op de onderzijde van het lichaam. Het diertje is vlug 

 in zijn bewegingen, klimt met bijzondere vaardigheid en 

 schrikt ook niet terug voor luchtsprongen op eene duize- 

 lingwekkende hoogte. Zijn voedsel bestaat hoofdzakelijk 

 uit klappers, of liever uit den inhoud daarvan. Om dezen 

 machtig te worden, knaagt hij eerst een groot gat in de schil. 



Het vervolgen dezer dieren heeft gewoonlijk op hoogst 

 primitieve wijze plaats. In sommige streken bepaalt de 

 inlander zich ertoe, nu en dan eene opruiming dezer 

 dieren in zijn klappers te houden, of liever een poging daartoe 

 in het werk te stellen, daar natuurlijk verreweg de groot- 

 ste helft der klapperratten een goed heenkomen zoekt en 

 vindt. In andere streken, vooral in die, waar de klapper- 

 cultuur een hoofdbron van inkomsten voor de bevolking 

 uitmaakt, neemt men de zaak iets ernstiger ter harte en 

 houdt een soort drijfjachten met honden, nadat men 

 de ratten met behulp van lange stokken uit de boomen 

 heeft gejaagd. Deze maatregelen zijn natuurlijk verre 

 van afdoende, doch waar de klappers te midden van allerlei 

 geboomte staan is moeielijk een beter resultaat te berei- 

 ken. Dit geboomte toch verbindt als een brug de kruinen 

 der klapperboomen onderling en al heeft men nu een boom 

 gezuiverd, de dieren komen er dadelijk weer terug. 



Waar echter aanplantingen van uitsluitend klappers 

 bestaan, kan men na het zuiveren der boomen de kruinen 

 isoleeren door een breeden, blikken band om den stam, 

 daarbij zorg dragende, dat geen afhangende bladeren een 

 ladder vormen, waartegen de dieren weer kunnen opklim- 



