— 427 — 



het leeren ondervinden, dat veler oogen „de zon niet goed 

 in het water kunnen zien schijnen"; te meer bij een loop- 

 baan als die van Haeckel, omdat — het moet helaas worden 

 gezegd — jalousie de métier een onkruid is, dat in de dreven 

 der wetenschap bijna even welig woekert ais op de paden 

 der kunst. 



Ten slotte nog een paar woorden ons terugvoerend naar 

 de aanleiding tot dit kleine opstel, namelijk over Haeckel 

 als natuurwetenschappelijk reiziger; want, hoe onwaar- 

 schijnlijk het ook klinke als men denkt aan al het andere 

 wat hij deed, ook daarin is hij buitengewoon. Na de voor- 

 afgegane reizen in Italië, aan de Riviera en Helgoland, 

 ondernam hij in 1866 de eerste grootere reis naar Te- 

 nerifie, bij welke gelegenheid hij onder anderen tot reis- 

 genooten had Fol, de later vermaard geworden zoöloog 

 uit Genève, die eenige jaren geleden met zijn jacht voor 

 een zee-onderzoek uit een Fransche haven gestoomd, sedert 

 spoorloos is verdwenen, en de avontuurlijke, om niet te 

 zeggen avonturier-achtige, Miklugho Maclay, bij ouderen 

 hier nog bekend, uit den tijd toen hij naar Nieuw-Guinea 

 ging, om daar eenige jaren onder de Papoeas te gaan door- 

 brengen. 



In 1869 bezocht Haeckel Scandinavië en in 1871 Dalmatië 

 en Montenegro, terwijl in 1873 Egypte, Klein- Azië en Con- 

 stantinopel aan de beurt kwamen; bij deze laatste tocht 

 werd er duchtig in de Roode zee verzameld, als meer po- 

 pulair resultaat, waarvan een boek over Arabische Koralen 

 verscheen, tevens opgeluisterd door Haeckel's eigene aqua- 

 rellen van landschappen. In de jaren 75, 76, 77, 78 en 79 

 ging het achtereenvolgens naar Engeland en Ierland, Korfu, 

 de Adriatische zee, Holland en Schotland, steeds met het 

 hoofddoel de zeebewonende dieren te bestudeeren en mate- 

 riaal voor voortgezet onderzoek te verzamelen. 



In het laatst van 1881 en het begin van 1882 verbleef 

 Haeckel een vijftal maanden opCeylon, uit welk verblijf 



