OVER DE TOXICOLOGISCHE BETEEKENIS VAN 

 RAPHIDEN. 



Onder „raphiden" verstaat rnen een van de vormen, 

 waarin zuringzure kalk in plantencellen wordt aange- 

 troffen: fijne, naaldvormige kristalletjes, van welke ge- 

 meenlijk een groot aantal", tot een bundel vereenigd, in 

 den regel door slijm omhuld, in één cel liggen. Zulke 

 cellen met raphiden-bundels komen veelvuldig in het 

 plantenrijk voor. 



Men weet, dat zuringzuur (oxaalzuur) en zijn zouten gif- 

 tig zijn. Waar evenwel sprake is van een toxicologische 

 beteekenis, die in 't bijzonder aan de raphiden — met 

 uitsluiting dus van de andere vormen van zuringzure kalk 

 — zou toekomen, daar denkt men niet aan giftigheid in de 

 gewone beteekenis van het woord, maar aan een mecha- 

 nische werking, welke deze puntige kristalletjes zouden 

 uitoefenen door in het slijmvlies van mond en darmkanaal 

 te dringen : ze zouden daar meer of minder belangrijke 

 ontstekingsverschijnselen kunnen te weeg brengen en zoo- 

 doende in hevige gevallen zelfs den dood bewerken. Deze 

 opvatting steunt voornamelijk op het feit, dat veleraphi- 

 den-voerende plantendeelen bij het kauwen een brandend 

 gevoel in den mond veroorzaken, of ook, op de huid 

 ingewreven, deze pijnlijk aandoen, en voorts op waarne- 

 mingen, die tot de gevolgtrekking leidden, dat sommige 

 planten bepaaldelijk wegens hun gehalte aan kristalnaaldjes 

 door dieren gemeden worden ; de raphiden zijn dan ook in 

 deze gevallen aangemerkt als werkzaam verweermiddel 

 van de plant tegen de vraatzucht van dieren. 



