— 455 — 



L. behandelde voorbeelden vinde hier nog een plaats, ter 

 toelichting van het boven gezegde. 



Arum maculatimi L. Blad en knol van de Aronskelk zijn 

 sterk giftig. Een stukje van het blad of een schijfje van 

 den knol veroorzaakt op de tong een brandende pijn of 

 zelfs blaren; het inslikken van een voldoende hoeveelheid 

 kan algemeene vergiftiging van het organisme, zelfs met 

 doodelijken afloop, ten gevolge hebben. Slakken, konijnen 

 en Guineesche biggetjes beginnen wel van de bladeren te 

 eten, maar houden daar aanstonds weer mee op, terwijl 

 men bij Guineesche biggitjes kan opmerken, dat zij nog 

 een tijd lang na de proef met de pooten om den bek zit- 

 ten te wrijven, een bewijs, dat zij prikkeling in den bek 

 gevoelen. Bladeren of knollen echter, die met kokend 

 zoutzuur behandeld zijn, worden door slakken gegeten. 

 Hieruit nu te besluiten, dat het de raphiden waren, die te 

 voren tegenzin tegen dit voedsel veroorzaakten, zou voor- 

 barig wezen. Immers ook uittrekken met kokend azijn- 

 zuur, dat de raphiden onaangetast laat, is voldoende om 

 deze plantendeelen voor slakken eetbaar te maken, zij het 

 ook minder gemakkelijk dan koken met zoutzuur. Neemt 

 men hierbij in aanmerking, dat de plant, nevens een 

 vluchtig alkaloid, giftige saponine-achtige bestanddeelen 

 bevat, welke stoffen door de inwerking der kokende zuren 

 onschadelijk worden gemaakt — en wel veel vollediger door 

 zoutzuur dan door azijnzuur — , dan heeft men hierin een 

 afdoende verklaring voor de bij dieren waargenomen ver- 

 schijnselen, en bestaat er geen aanleiding om aan de raphi- 

 den in dit materiaal een meer belangrijke toxicologische 

 beteekenis toe te kennen dan die, welke zij volgens Lewin 

 voor het tot stand brengen van plaatselijke aandoeningen, 

 door het invoeren van kleine hoeveelheden giftig plantensap 

 in het slijmvlies, kunnen bezitten. Er zijn trouwens geen 

 opzettelijke proefnemingen noodig om tot deze gevolgtrek- 

 king te geraken. Want het is reeds lang bekend, dat de 

 knollen van Arum maculatiim door eenige malen koken, 



