— 457 — 



hem echter, dat deze behandeling met zuren geen invloed 

 had op de gevoelsaandoening ; deze zal dus te wijten zijn 

 aan een, al of niet met medewerking der raphiden, door 

 de huid opgenomen toxisch bestanddeel, dat door de zuur- 

 in werking niet wordt weggenomen. 



Merkwaardig is, dat in den mond het opsmeren op de 

 tong of het fijnkauwen van een stuk Scilla ternauwer- 

 nood eenige prikkeling te weeg brengt. Er is nu geen 

 reden aan te wijzen, zegt Lewin, waarom de raphiden in 

 dit geval niet in de tong zouden dringen en daar de plaat- 

 selijke verschijnselen opwekken, voor welke men haar pleegt 

 aansprakelijk te stellen : de heerschende opvatting laat dus 

 de hier meegedeelde feiten onverklaard. Men moet echter 

 erkennen, dat door de voorstelling van Lewin, volgens 

 welke de raphiden of geheel werkeloos zijn zouden of al- 

 leen door het gift in de huid te enten een bemiddelende 

 rol zouden spelen, de onbeduidende invloed op de tong 

 tegenover het heftig branden op de uitwendige huid even- 

 min wordt opgehelderd. 



Meer bewijskracht schuilt in de volgende waarnemingen: 

 stukken Scüla-ho\ werden een poos in verdund salpeterzuur 

 gelegd, vervolgens door afspoelen met water van zuur be- 

 vrijd, en daarna in water gelegd, waarin ze 7 dagen bleven 

 weeken. Na dit tijdsverloop waren dicht onder de uit- 

 wendige oppervlakte, waar het salpeterzuur zijn oplossende 

 werking had uitgeoefend, onder het mikroskoop geen raphi- 

 den meer te bespeuren, meer naar binnen toe daarentegen, 

 waar het zuur tijdens zijn kortstondige inwerking niet 

 had kunnen doordringen, waren de raphiden onveranderd 

 gebleven. Toch verwekten de binnenste deelen, op de 

 hand fijngewreven, evenmin eenige pijnlijke gewaarwording 

 als de buitenste, waar de raphiden ontbraken, blijkbaar 

 waren door de langdurige weeking in water de vergiftige 

 stoffen geheel uitgeloogd. Door deze proef wordt inder- 

 daad op afdoende wijze de onwerkzaamheid der raphiden 

 aangetoond. 



