— 534 



dan blijken de gevonden punten een kromme lijn te vormen, welke, 

 naarmate men meer van links naar rechts komt, steeds steiler begint 

 op te loopen; d. w. z. naarmate de temperatuur rijst, neemt de 



Tempeiatuur 



maximumspanning van den waterdamp voortdurend sneller toe; het 

 verschil in maximumspanning voor twee Aoo^e temperaturen, (t-t*) 

 die bijv. 20 C. schelen,, is veel grooter dan dat voor twee laye tem- 

 peraturen, (tj-t^) die evenveel, dus ook 2° C. schelen. Verderop 

 komen wij nog op deze figuur terug. — 



— Wij hebben nu gezien, dat als de temperatuur hoog is, de 

 maximumspanning groot is; is de temperatuur laag, dan is zij klein ; 

 m. a. w. als het warm is, kan de atmosfeer veel waterdamp bevatten; 

 is het koud, dan kan er slechts weinig in zijn. Maar daarom is 

 hiermede nog niet gezegd, dat de lucht, wanneer het warm is, ook 

 werkelijk veel vocht bevat! Integendeel — de mogelijkheid is niet 

 uitgesloten, dat de lucht gedurende do warme uren van den dag minder 

 waterdamp bevat dan op andere uren, ofschoon dan de temperatuur 

 lager is. Als men maar teller en noemer der vroeger genoemde breuk 

 goed uiteenhoudt, kan hier niets raadselachtigs in overblijven. 



Voor den teller, — de feitelijk voorhanden hoeveelheid water- 

 damp — is het geval niet zoo eenvoudig, dat wij enkel met eene veran- 

 dering met de temperatuur rekening hebbon te houden. Door talrijke 

 oorzaken wordt de hoeveelheid vocht in de atmosfeer gewijzigd, 

 oorzaken, die zich laten groepeeren onder 



