— 568 — 



varieerende van lichtgrijs en lichtgeel, bruin tot donker- 

 grauw en donkergeelbruin; meestal nogal glad en met fijne, 

 onregelmatige barsten of nagenoeg zonder barsten; met 

 weinig kleine lenticellen, met zeer veel bladgroen; met 

 buitengewoon veel melksap, dat bij sommige exemplaren 

 (vooral van King's variëteit chlorocarpa) bijna zuiver wit, 

 bij sommige vuil bruinachtig wit en zeer kleverig is; in 

 doorsnede tot 14 millimeter dik, maar meestal slechts 8 — 10 

 milHmeter; zonder reuk en bijna zonder bijzonderen smaak, 

 maar zeer kleverig. Bladeren (volwassen) boven fraai 

 donkergroen of gewoon groen en glimmend, onder bleek 

 groen en iets glimmend of dof; bladeren bleek-purperbruin, 

 boven sterk glimmend; reukeloos en smakeloos evenals de 

 volwassen bladeren. Receptacula: jong van buiten zeer 

 bleek groen; rijp of fraai rood of en zulks bij King's varië- 

 teit chlorocarpa steeds, zeer bleekgroen. De rijpe vruchten 

 smaken eenigszins zoetachtig, maar meestal ook eenigs- 

 zins wrang en de jonge „vijgen" smaken zeer wrang. 



Aanruerking . Bovenstaande beschrijving en ondervolgen- 

 de aanteekeningen die beide tevens de variëteiten omvatten, 

 zijn alle oorspronkelijk, naar talrijke javaansche specimina 

 van Herb. Kds. en alleen een gedeelte der engelsche soort- 

 beschrijving is in het hollandsch vertaald overgenomen. 



Eenige herbarium-specimina (o. a. van genummerde 

 javaansche boomen werden door King in 1891 voor Ficus 

 poyyiifera gehouden, terwijl andere specimina van dezelfde 

 boomindividuen, maar op andere tijdstippen ingezameld, 

 door King voor Ficus variegata Bl. gedetermineerd werden. 

 Wel een bewijs, dat sommige exemplaren van de op Java 

 zooveel voorkomende en nogal sterk varieerende Ficus 

 variegata Bl. zeer nauw verwant zijn aan Ficus pomifera 

 Wall.; van welke soort het oorspronkelijk voorkomen op 

 Java nog nadere bevestiging vereischt. Deze laatste soort 

 onderscheidt zich van F. variegata volgens de beschrijving 

 van King bijna alleen door „behaarde en van buiten 

 gegroefde receptacula." 



