— 579 — 



men de boomen in een vruchtbaren grond geplant, dan zal 

 er natuurlijk een geruime tijd kunnen verloopen voor dat 

 ze teekenen van achteruitgang vertoonen, maar plant men 

 ze bijv. in tuinen, "waar reeds gedurende een reeks van 

 jaren verschillende boomen en planten gekweekt werden, 

 dan behoeft men zich niet te verwonderen, indien ze een 

 kwijnend bestaan voortsleepen. Èn voor de ontwikkeling 

 van wortels, stam en blaren én voor de vorming van de 

 vruchten, moet de grond een groot deel van de voedende 

 bestanddeelen leveren. Indien nu een grond veel van 

 zijn oplosbare minerale bestanddeelen en stikstofverbin- 

 dingen heeft moeten afstaan aan andere planten, terwijl 

 er bovendien door onze tropische regens nog een deel is 

 weggespoeld, dan breekt 't oogenblik aan, dat men den boom 

 te hulp moet komen. Doet men dit niet, dan is nog wel 

 de mogelijkheid gegeven, dat door den invloed der verwee- 

 ring langzamerhand verschillende voor den boom noodige 

 verbindingen in oplosbaren toestand en dus te zijner be- 

 schikking komen, maar men kan, zelfs bij gunstige weers- 

 omstandigheden, niet meer op geregelde oogsten rekenen. 



In Europa heeft de ervaring reeds geleerd, dat men bij 

 boomen, die geregeld en rationeel bemest werden, geduren- 

 de verscheidene achtereenvolgende jaren een overvloe- 

 digen oogst verkreeg, behoudens natuurlijk schadelijke in- 

 vloeden van weer, ziekten, insecten enz. 



Een aantal stoffen, die bij de voeding der planten een 

 zeer groote rol spelen, maar welke in een minder vrucht- 

 baren grond dikwijls in onvoldoende hoeveelheid aanwe- 

 zig zijn, moet men bij de bemesting vooral in 't oog houden. 

 Dit zijn stikstofverbindingen, phosphorzuur, kalium en 

 calciumverbindingen. Hoewel natuurlijk een volledige voe- 

 ding den geheelen boom ten goede komt, schijnen bepaalde 

 bestanddeelen toch op sommige organen een meer in 't 

 oogloopenden invloed te hebben. Zoo uit de werking der 

 stikstofbemesting zich vooral in de ontwikkeling en de 

 donkergroene kleur der blaren, waardoor de assimilatie 



