- 23 — 



men machinerieën en ten slotte fabrieken met hydranlisciae 

 persen, die een groot succes hadden. In het begin werd 

 alleen de afval van thee en het stof voor briketten gebruikt, 

 langzamerhand echter kwam er vraag naar briketten-thee 

 van betere kwaliteit en om hieraan te voldoen werd thee 

 fijngemalen en tot briketten samengeperst. De theestof wordt 

 in canvas-zakken gedaan en in houten vormen samengeperst. Een 

 andere vorm van samengeperste thee, is tabletten-thee, tot de be- 

 reidingwaarvan men heele bladeren van de Coiigouthee gebruikt. 

 Een voordeel van de thee in den vorm van briketten is, 

 dat de kwaliteit en het karakter van de thee beter bewaard 

 blijven: Toetreding van lucht of vocht of van vreemde geuren 

 doet thee spoedig achteruitgaan. Losse thee moet dan ook, 

 om haar kwaliteit te behouden, in hermetisch gesloten be- 

 waarplaatsen bewaard worden. Hetzelfde bereikt men door 

 er briketten van te maken, daar dan alleen de uiterste laag 

 wordt aangetast 



Het gebruik van brikettenthee kwam al spoedig tot Tomsk; 

 in 1890 tot 1900 breidde het zich uit tot Oost-Europa en 

 nu bestaat het reeds in geheel Rusland. Met het uitbreiden 

 van den handel in brikettenthee werd ook steeds meer ge- 

 vraagd naar een betere kwaliteit; thans worden sommige 

 soorten verkocht, die duurder zijn dan de van Congoublad be- 

 reide en dan de niet samengeperste theeën. In de laatste 

 jaren is het gebruik van „dust", afkomstig van Britsch-Indië, 

 Ceylon en Java om er brikettenthee van te maken, steeds 

 toegenomen. Men heeft ook getracht, samengeperste thee in 

 Engeland in te voeren, echter zonder resultaat. Hier en daar 

 werden wel eens enkele tabletten gebruikt, maar het bleef 

 bij proefnemingen. 



Een ander groot gebied, waarheen brikettenthee uitgevoerd 

 wordt, is Tibet; hiervoor worden geheel andere briketten 

 gemaakt dan voor Siberië. Ze worden in Ya-chou en Ta 

 Chien-lu, vervaardigd uit zeer grof blad, zelfs onder bijmenging 

 van snoeisel ; ze worden verpakt in huiden, die men in ver- 

 schen toestand dichtnaait en die, door inkrimping bij het 

 drogen, stevige, harde pakken vormen, van 60 tot 70 Ib. De 

 pakken worden door koelies over de passen naar Tibet gedragen. 



