— 72 — 



Kunnen we aan de oppervlakte onzer oölithen deze wiertjes 

 gemakkelijk aantoonen, ook meer naar binnen, in de vroeger 

 afgezette kalklaagjes, zijn hun sporen te vinden. Lossen we 

 de kalk n.1. geheel op, dan houden we een massa over, 

 waarin we onder het mikroskoop gemakkelijk de scheeden 

 der Cyanophyceeën kunnen herkennen. De gansche kalkmassa 

 is dus blijkbaar door hen afgezet. Uit het aan calciumbicar- 

 bonaat rijke water, dat uit het bekken toestroomde, heb- 

 ben ze, om er hun organische stoffen mee op te bouwen, 

 koolzuur opgenomen ; het resteerende, weinig oplosbare calci- 

 umcarbonaat heeft zich daarbij in hun scheeden opgehoopt. 



Do toenemende dichtheid der afgezette kalk, die in iedere 

 laag terugkeert en op die wyze de individueele zones markeert, 

 duidt klaarblijkelijk, evenals het analoge verschijnsel bij de 

 jaarringen in het secundaire hout onzer boomen, op een in 

 iedere periode optredende afname van de snelheid, waarme- 

 de het proces plaats heeft, een snelheid, die bij den aanvang 

 van een volgend tijdvak telkens weer zijn oorspronkelijke 

 grootte herneemt. Hoe lang deze perioden in het onderhavige 

 geval zijn, is niet in eens te zeggen. Het ligt echter voor 

 de hand, aan te nemen, dat de groei in den West-moes- 

 son, die op deze betrekkelijk droge vlakte (regenval Hh 1300 

 m.m. per jaar) een duidelijk uitgesproken karakter draagt, 

 het snelst zal zijn, daar de wiertjes dan zelden gebrek aan 

 water zullen hebben, terwijl dit in den drogen tijd waar- 

 schijnlijk herhaaldelijk voorkomen zal. In den West-moesson 

 zal bovendien het gehalte van het bekken water aan calcium- 

 bicarbonaat afnemen, daar het dan een groote hoeveelheid 

 regenwater opneemt. Voor de koolzuurassimilatie der wiertjes 

 is dit van weinig belang. Hoogstwaarschijnlijk toch komt 

 daarvoor alleen vrij koolzuur in aanmerking en dit zal in de 

 beide gevallen weinig verschillen. De hoeveelheid koolzuur 

 toch tracht zich in evenwicht te stellen met de spanning van 

 dit gas in de lucht en, daar het in ons geval door middel van 

 een zeer groot oppervlak daarmee in aanraking is, kunnen 

 we moeilijk aannemen, dat deze evenwichtsstand niet onge- 

 veer bereikt wordt. Daar nu de koolzuurspanning van de at- 

 mospheer slechts weinig schommelt, moet ze ook in de vloei- 



