komt, zooals aangehaald is, ten slotte 15 a 20 meter beneden 

 den bovenland in de groote rivier terecht." 



Van de blijkbaar zeer ondiepe waterterrassen, die het groote 

 bekken voor twintig jaar omgaven, is thans niets meer te 

 vinden. De door mij beschreven miniatuurbekkens aan den 

 voet van den stuwmuur zijn ongetwijfeld van recenter dag- 

 teekening. In het ondiepe water der vroegere bassins heeft de 

 kalkafzetting der wieren op den bodera tenslotte de overhand ge- 

 kregen boven die aan de dammetjes en aldus de plasjes gedempt. 

 Niet onwaarschijnlijk zijn de schelpjes uit de oölithen, die thans 

 het terras bedekken, ten deele dezelfde, die Wintek daar 

 nog zonder hun kalkhulsel aantrof. De oorzaak moeten we 

 wel zoeken in een vermindering van den watertoevoer, waar- 

 door het aangroeien der dammetjes vertraagd werd, terwijl 

 de vegetatie op den bodem daarvan niet den minsten last 

 ondervond. Dergelijke verschijnselen vindt men ook van de 

 sinterterrassen van het Yellonwstone Pork beschreven (cf. 

 W. H. Weed; Forraation of Travestine and Siliceous Sinter 

 by the Vegetation of hot Springs. U. S. Geological Survey 

 IX Annual Report 1887—88). 



Winter's verklaring der terrassen als kenmerken der peri- 

 oden, gedurende welke het water rijkelijker vloeide, is, althans 

 in den vorm, waarin ze gegeven wordt, onaannemelijk. Zooals 

 we boven zagen, is vermindering van den watertoevloed waar- 

 schijnlijk wel de oorzaak van hun verdwijnen. De invloed 

 daarvan zal zich het eerst hebben doen gelden op het laagste 

 terras, daar het water hier over het grootste oppervlak ver- 

 deeld werd; vervolgens zal hij zich ook hebben uitgebreid 

 over de hoogere. Het laagste terras is echter niet, zooals 

 Winter het zich voorstelde, het oudste. We moeten inte- 

 gendeel aannemen, dat de muur om het groote bekken het 

 eerst gevormd is, en wel, zoodra de bron begon te vloeien. 

 Aanvankelijk, zoolang hij nog laag was, liep het water 

 zonder — behoudens kleine kalkalzettingen om plaatsen, waar 

 het stagneerde — tot verdere vormingen aanleiding te geven, 

 naar de Banjoe Poetih af. Naarmate de muur echter hooger 

 werd, begon het overloopende water met meer kracht neer 

 te komen en holde op die wijze aan zijn voet een gracht 



