— 202 — 



volt. De te ozoniseeren droge lucht strijkt met matige snel- 

 heid over de platen in de kast en door de z. g. donkere ont- 

 lading vormt zich ozon. Voordat de lucht den ozonisator 

 binnentreedt, passeert zij eene droogiarichting. Hiervoor 

 dient een door een refrigeratorslang van eene ijsmachine 

 afgekoelde ruimte, waar de in de lucht aanwezige waterdamp 

 wordt verdicht. De gedroogde lucht is hierdoor tevens af- 

 gekoeld en dient voor het afkoelen der electroden. 



Twee paar platen vereischen 1 paardekracht en geven per 

 uur eene hoeveelheid ozon van 25 tot 30 gr., als de snelheid 

 van den luchtstroom zoodanig geregeld wordt, dat eene ozon- 

 concentratie van 3 gr. per M^ lucht bereikt wordt. Een 

 luchtpomp onderhoudt den geregelden luchtstroom. 



Het gevormde ozon treedt nu, met lucht vermengd, onder 

 in den sterilisatie-toren binnen. Deze heeft eene hoogte van 

 5 M. bij eene doorsnede van 1 M'. Onderin is een rooster, 

 waarboven de ozoniseeringsruimte zich bevindt. De binnen- 

 wanden van den toren zijn gecementeerd. Het rooster is be- 

 dekt met steenen ter grootte van een vuist, waardoor een 

 groot oppervlak aangeboden wordt aan het te steriliseeren 

 water, dat boven in den toren door eene sproei-inrichting 

 als een fijne regen wordt verdeeld. Bij het naar beneden 

 vloeien ontmoet dit water den opstijgenden ozon-luchtstroom 

 en komt daar zeer innig mede in aanraking. Het te sterilisee- 

 ren water wordt meestal door snelfilters van de er in zwevende 

 stolïen bevrijd en daarna opgepompt en boven in den toren 

 door de genoemde sproei-inrichting over de steenen verdeeld. 



In St. Petersburg wordt het vervuilde Newa-water met 

 aluin behandeld, door snelfilters gefiltreerd en daarna direct 

 naar de verschillende ozon-sterilisatoren gepompt. Het kiem- 

 gehalte van het gesteriliseerde water bedraagt daar O tot 3 per 

 cc; terwijl de kosten ongeveer 1 et. per M'. water bedragen. 



Het gedurende eeuwen toegepaste middel tot steriliseeren 

 van water is het koken. 



Na eenen kookduur van 10 minuten is ieder water vrijwel 

 kiemvrij, in ieder geval zijn dan alle pathogene bacteriën ge- 

 dood. Lucht, koolzuur en gassen worden hierbij tevens uit het 

 water verwijderd en calcium-sulfaat en calcium-carbonaat (de 



J 



