— 284 — 



groote verdiensten in deze zaak openlijk erkend zijn door 

 de toekenning van den Nobelprijs, Prof. Golgi, heeft op het 

 congres in een lange rede in hoofdtrekken de geschiedenis 

 van den veldtocht tegen de malaria geschetst en de door 

 wetenschap en praktijk behaalde overwinningen verkondigd. 



GoLGi begint met er de aandacht op te vestigen, dat dit 

 onderwerp op alle tot nu toe in Italië gehouden rijstcongressen 

 is besproken, hij schildert dan de vlucht, die, in aansluiting 

 aan de daar gehouden voordrachten en hiermee verbonden 

 onderzoekingen van Del-Bono, Grassi, Pezza e.a., de studie 

 der malaria van lieverlede heeft genomen en stelt in 't licht, 

 dat de op die congressen gevoerde discussies en aangenomen 

 moties een groot aandeel hebben gehad aan de wetten, die 

 op dit gebied zijn tot stand gekomen, en aan de zoo onont- 

 beerlijke medewerking van dokters en patiënten, grondbe- 

 zitters en planters, met behulp waarvan nu reeds zoo be- 

 langrijke resultaten zijn verkregen. 



Zoodoende is het gelukt, aan te toonen, dat rijstcultuur 

 en malaria volstrekt niet onafscheidelijk aan elkaar verbop- 

 den zijn, en daarmede heeft men den gedurende langen tijd 

 bestaanden tegenzin tegen deze cultuur kunnen overwinnen. 



Zelfs heeft de rijstcultuur, door de krachtige wijze waaropzij 

 het tot stand komen van de wetten betreffende afbakening der 

 malariastreken, mechanische bescherming van vaste woningen, 

 verwijdering van stilstaand water en vooral de gratis kinine- 

 verstrekking van staatswege, heeft bevorderd, een zeer be- 

 langrijke vermindering dier ziekte in de hand gewerkt. 



De algemeene sterfte, welke in de laatste jaren in Italië 

 geleidelijk is verminderd, was reeds in 1898 in de klassieke 

 rijststreken (Novara, Pa via, Mantua en Vicenza) lager dan 

 de gemiddelde sterfte en is dat, behalve in Mantua, ook ge- 

 bleven. Wegens de meerdere ontwikkeling der bevolking 

 van Noord-Italië boven die van Zuid-Italië is de bewijskracht 

 van deze omstandigheid niet boven allen twijfel verheven, 

 maar in ieder geval toont zij toch aan, dat de sterfte in 

 rijstverbouwende streken niet bijzonder hoog behoeft te zijn. 

 En uit de belangrijke afneming van de sterfte gedurende 

 13 jaar in twee der vier genoemde rijststreken volgt wel, dat 



