DE BESMETTELIJKE VEEZIEKTEN GENOEMD IN DE 



WET OP DE VEEARTSENIJKÜNDE IN NEDER- 



LANDSCH-INDIË (Stbl. 435, 1912) 



DOOR 



H. J. Smit. 

 {Vervolg). 



In het vorige artikel werd gesproken over vatbaarheid en 

 onvatbaarheid, met de belofte daar later meer over te zullen 

 zeggen. Het is nu hier de plaats om aan die belofte te voldoen. 



Wij zagen reeds, dat er bij het individu een natuurlijke 

 onvatbaarheid kan bestaan en haalden daarvoor als voorbeel- 

 den aan het paard dat voor veepes.t, het rund dat voor kwade 

 droes ongevoelig, onvatbaar is. Voorts werd er op gewezen, 

 dat naast de natuurlijke onvatbaarheid een verkregen on- 

 vatbaarheid mogelijk is en het is nu deze, waar we hier wat 

 dieper op zulten ingaan. Die verkregen onvatbaarheid kan 

 langs twee wegen ontstaan en wel langs natuurlijken weg, 

 wanneer het individu toevallig wordt besmet, maar ook langs 

 kunstmatigen weg, door het dier opzettelijk ziek te maken. 



Een ieder weet, dat iemand, die eens pokken heeft gehad 

 en niet aan de ziekte is bezweken, later onvatbaar blijkt 

 voor deze ziekte ; een rund, dat eens veepest heeft gehad, 

 blijft voor zijn verder leven daarvoor onvatbaar. Niet alle 

 ziekten geven echter die onvatbaarheid of immuniteit; als 

 voorbeeld hiervan zagen we het mond- en klauwzeer. De 

 toevallig verkregen immuniteit is voor ons van betrekkelijk 

 geringe waarde, veel gewichtiger is het feit, dat wij in staat 

 zijn om tegen verschillende ziekten willekeurig immuniteit 

 op te wekken. 



Bij het rund komt een aandoening voor, bekend onder 

 den naam van koepokkeu. De oorzaak hiervan is geen andere 



