Sprokkelingen op Landbouwgebied. 



EEN NIEUW GEVAL VAN ONVRUCHTBAARHEID 

 BIJ SUIKERRIETGRONDEN 



DOOR 



F. Ledeboer en A. E. Berkhout. 



Het hier besproken geval betreft een grond, gelegen in het rayon 

 der S. F. Petaroekan te Pemalang. 



De struktuur van dezen grond, welke overeenkomst vertoont 

 met de fosforzuur- en stikstofarme Cheribonsche .,Rantja-minjak's", 

 is bijzonder slecht : bij aanwezigheid van voldoend water zwelt 

 de grond op tot een agar-agar-achtige massa, die voor lucht en 

 water nagenoeg ondoorlatend is. 



Bij uitdrogen vormen zich aan de oppervlakte harde korsten, 

 die sterk scheuren, doch onder de gescheurde, harde laag blijft 

 de grond brijachtig. 



De in dezen grond geplante bibits liepen wel uit en vormden 

 eenige b'aadjes, doch stierven daarna weer af. Padi en polowidjo 

 slaagden hier evenmin, hetgeen door den Inlander aan ziltigheid 

 werd toegeschreven. 



Aan den rand dezer onvruchtbare plekken werden stukken aan- 

 getroffen, waar de planten nog wel in leven, bleven, maar de groei 

 toch zeer achterlijk was. De grond was hier donkerder, meer 

 bruin gekleurd en van niet zoo slechte physische structuur als op 

 de absoluut onvruchtbare plekken. 



Bij het chemisch onderzoek bleek, dat, hoewel chloriden noch 

 sulfaten in deze gronden in schadelijke ho veelheden waren aan 

 te toonen, daarin toch een aanzienlijke hoeveelheid natron in «.en 

 in water oplosbaren vorm aanwezig was (resp. 0.255 pCt. en 

 0.128 pCt. NaaO;. 



Dit natron bleek aan koolzuur gebonden en wel in den grond 

 der absoluut onvruchtbare plekken geheel, terwijl in den grond der 

 niet geheel onvruchtbare stukken, naast koolzure natron, zwavelzure 

 natron in niet geheel onbeteekenende mate voorkwam. 



I 



