— 422 — 



aantasten. Zij wordt waargenomen bij verscheidene planten op het 

 Schiereiland Malakka en, hoewel er slechts enkele, en dan nog twij- 

 felachtige, berichten zijn omtrent haar voorkomen op boomen in de 

 rimboe, neemt men toch aan, dat zij van inheemsche gewassen is 

 overgegaan op plantageboomen. Van haar bestaan is het eerst 

 melding gemaakt in 1904. In de laatste jaren, en vooral in de 

 laatste 18 maanden, heeft zij zich sterk verspreid, hetgeen wellicht 

 moet worden toegeschreven aan het buitengewoon natte weder 

 gedurende het jaar 1913. 



Thans komt de ziekte het meest voor in Zuidelijk Perak; zij 

 breidt zich uit in Noordelijk Selangor en is ook waargenomen in 

 Pondok Tandjong (Noordelijk Perak), Negri Sembilan en Telok 

 Anson. Zij schijnt zich het gemakkelijkst te verspreiden nazwaren 

 regenval en in dicht beplante streken. De ziekte wordt veroorzaakt 

 door een zwam, die bijna ieder deel van den boom, dat zich boven 

 den grond bevindt, met uitzondering van de bladeren, aantast, en 

 bij voorkeur binnendringt in de oksels van de takken, waarschijnlijk 

 omdat zich op deze plaats eerder dan op eenige andere water kan 

 verzamelen. Is de zwam eenmaal in den bast gedrongen, dan ver- 

 spreidt zij zich in boven- en benedenwaartsche richting en de bast 

 vangt aan te rotten. Daarna beginnen de bladeren aan de aange- 

 taste takken te verwelken en sterven. Aan de verwelkte bladeren 

 is dan ook te bepalen, waar de boom is aangetast, terwijl gewoon- 

 lijk op de plaatsen, waar de zwam indrong, de boom melk begint 

 uit te zweeten. De ziekte wordt meestal waargenomen bij boomen 

 tusschen de 3 en 10 a 15 jaren oud. 



„Pink Disease" is gemakkelijk te herkennen en wordt niet licht 

 met andere ziekten verward. Het meest bekende kenmerk is wel de 

 rosé korst, die in den bast is ingevreten en wel bij voorkeur aan die 

 zijde van den boom, welke het minste zonlicht heeft. Toch mag uit 

 den naam der ziekte niet worden afgeleid, dat zij zich steeds door 

 eene rosé kleur verraadt, want vaak worden kleine onder elkaar 

 gelegen puistjes gevormd, van spinnewebachtige structuur, in kleur 

 afwisselend tusschen wit en zeer licht rosé. 



In het tweede, zoogenaamde Necator-stadium vertoonen zich op 

 den bast oranje-roode wratjes, meestal aan den zonnekant van den 

 boom. Dit tijdperk levert het meeste gevaar voor de verspreiding 

 van de ziekte, daar de sporen door wind, insecten, vogels of door 

 de koelies, die de boomen behandelen, op onbesmette planten wor- 

 den overgebracht en deze op hunne beurt aansteken. 



Ter bestrijding van de ziekte beveelt de Heer Brooks in de eerste 



1 



