— 430 — 



Het bleek SprenGER toen, dat tusschen de Abbesse de Mouland 

 vroeger andere kersensoorten gestaan hadden, soorten, die allengs 

 haar marktwaarde verloren en waarvan langzamerhand de boomen 

 uit de boomgaarden gekapt waren. S. bestoof stempels van de Abbesse 

 de Mouland met stuifmeel van dezelfde soort: er trad nooit vrucht- 

 zetting op. Stuifmeel van andere soorten, zooals de zeldzaam gewor- 

 dene Blanquette, bleek noodig. De Abbesse de Mouland is dus een 

 zelfsteriele kers. 



De Nederlandsche Pomologische Vereeniging zag het belang van 

 dergelijke onderzoekingen voor de praktijk in en droeg Marie Goet- 

 HALS een onderzoek naar de vruchtbaarheid van verschillende ooft- 

 soorten op. Zij bevestigde de proeven van Sprenger wat de Abbesse 

 de Mouland aangaat en vond, dat Blanquette en Ruslet als goede 

 bestuivers in aanmerking komen, 't Stuifmeel van deze soorten gaf 

 de meeste vruchten. Een aantal andere kersensoorten werden onder- 

 zocht en bleken alle zelfsteriel. Alleen wezen enkele proeven met 

 Meikers erop, dat deze zelffertiel is. Men ziet ook aaneengesloten 

 aanplantingen van Meikers die zonder tusschenplanting van andere 

 goed vruchtdragen. 



Zeer typische resultaten gaf de Udensche Spaansche kers (Noord- 

 Brabant). Aanvankelijk zetten daar zoowel de kruis- als de zelfbe- 

 stuivingen vrucht. Na eenigen tijd bleven echter de zelfbestuivingen 

 in groei achter en vielen ten slotte af. Bij microscopisch onderzoek 

 bleek, dat zich in de zelfbestuivingen wel een kern gevormd had, 

 doch dat deze na eenigen tijd verschrompelde. Ook de zaadhuid 

 ontwikkelde zich slecht. 



Bij eenige appelsoorten trad eenzelfde verschijnsel op. (Winter 

 Goldpearmain en Bellefleur). De uit zelfbestuivingen ontstane vruch- 

 ten bleken kernloos en vielen te vroeg af. Bellefleur, met sterappel 

 bestoven, gaf daarentegen zeer goede resultaten. 



Bij Winter Goldpearmain deed zich het eigenaardige geval voor, dat 

 vruchtbeginsels van bloemen, waarvan de stampers en meeldraden in 

 de zeer jonge knoppen door den appelbloesemkever waren opgege- 

 ten, toch nog vruchtaanzwelling vertoonden. Waarschijnlijk hebben 

 wij hier met een geval van parthenocarpie te doen (d. i. het opzwel- 

 len van 't vruchtbeginsel tot vrucht zonder voorafgegane bevruch- 

 ting), die hier door den prikkel van 't insect veroorzaakt zou zijn. 



Door Ewert zijn bij vruchtboomen talrijke gevallen van parthe- 

 nocarpie geconstateerd. In Holland vindt men eenige perensoorten, 

 die meest kernloos zijn en die nader op dit verschijnsel onderzocht 

 zullen worden. 



