— 480 — 



drum montanum ([, 252) als bij Rhaphidophora montana (I, 254) 

 getrokken. Het is een onbeschrijfelijke warboel. (F. p. 27, 28)". 



Daarop volgt een verdediging van de gewraakte synonymie, 

 gevolgd door de opmerking: „Wat blijft er nu voor eiken 

 onpartijdigen lezer van deze lasterlijke Scindapus- en lihaphidop- 

 hora-kni\e\i over? Niets behalve de overtuiging, dat de Heer B. 

 zich hier door zijne woorden: „het is een onbeschrijfelijke 

 warboel", wederom schuldig maakt aan schandelijke verdacht- 

 making van mijn goeden nasm als wetenschappelijk onder- 

 zoeker". 



Wij moeten hier de aandacht vestigen op de bijzonderheid 

 dat de uit Backee geciteerde woorden het laatste zinnetje — 

 niet de laatste alinea, maar het laatste zinnetje — vormen 

 van een bijna 2 bladzijden lange reeks van den schrijver der 

 Exkursionsflora aangewreven verwardheden, aan het slot 

 waarvan B. uitroept: „Het is een onbeschrijfelijke warboel". 

 Het verweer maakt nu, niet alleen door het uiterst onvol- 

 ledig citeeren, maar ook door zijn inhoud, geheel den indruk, 

 alsof uitsluitend de Sdndapsttó-quaestie tot dien uitroep aan- 

 leiding gegeven had; de bedoeling van den criticus wordt 

 dus in een volkomen verkeerd daglicht gesteld, een weinig 

 aanbevelenswaardige methode, die wij hier echter vaak toe- 

 gepast vinden. 



Wat nu de verdediging zelf betreft, deze bestaat hierin, 

 dat de schrijver de dubbele synonymie ontleend heeft aan 

 nieuwe literatuur. Hiermede is dan de oorsprong van de 

 Scindapsiis-ioüt verklaard: een vergissing in de literatuur; 

 maar aan de juistheid van Backer's opmerking wordt daar- 

 door in het minst geen afbreuk gedaan, en het moet verwon- 

 dering wekken, dat de Heer Koorders dit niet inziet. De 

 voorafgaande twee bladzijden kritiek, die, samen met de 

 Scindapsïis-foüt. de verzuchting over een onbeschrijfelijke war- 

 boel uitlokten, gaat de schr. met stilzwijgen voorbij. 



§ 8 is getiteld : Bronvermelding, en begint met een onvol- 

 ledig citaat, dat wij hier, möt het ontbrekende, overnemen. 



„AVelke is de keuze, die de schr. gedaan heeft uit de Ja- 

 vaanscho soorten y De Heer Koorders beweert, die verbrei- 

 tetsten und wichtigsien Arten gegeven te hebben, maar bij 



