— 496 — 



DE CULTUUR VAN DE VANILLE OP MADAGASCAR. 



De vanillecultuur neemt op Madagascar een zeer belangrijke plaats 

 in. Gedurende 1912 werd voor een waarde van 4 millioen franks 

 geëxporteerd. 



De soort, die daar aangeplant wordt, is de Vanilla planifolia. 

 Zij groeit op de meest verschillende grondsoorten, het best echter 

 op vulcanische gronden. 



Uit de analyse van grondmonsters van verschillende vanilleonder- 

 nemingen is gebleken, dat de grootste oogsten worden verkregen 

 daar, waar de grond rijk aan kali en vooral aan fosforzuur is. Daarin 

 ligt dus tegelijk een aanwijzing, hoe men de productie door bemesting 

 kan opvoeren. 



üm goed te groeien eischt de vanille een vochtig klimaat. Een 

 periode van langdurige droogte is voor deze plant schadelijk. Men 

 denkt daarom in Madagascar erover, de vanilleaanplantingen zoo 

 aan te leggen, dat ze geïrrigeerd kunnen worden. 



Als schaduwboomen doen Albizzia Lebbek en soms pisangs dienst. 

 Waar een ontginning op boschgrond wordt aangelegd, houdt men 

 bij het ontginnen een voldoend aantal van de boomen aan en 

 bezigt deze als schauwboomen. Men laat de vanille opgroeien tegen 

 boompjes van Jatropa Curcas of soms tegen Dracaena tesselata. 

 Deze stutboomen plant men op een afstand van 1,50 M. in rijen, die 

 2 M. van elkaar verwijderd zijn. 



De vanille wordt vermenigvuldigd door middel van stekken, die 

 een lengte van niet minder dan 1,50 M. moeten hebben. Aan het 

 onderhoud moet groote zorg besteed worden. De vanille kan nl. 

 in het geheel niet tegen onkruid. Te veel zon is even schadelijk 

 als te zware schaduw. Van tijd tot tijd worden de planten weer 

 opgebonden en goed op de stutboomen verdeeld. Omtrent liet opsnoei- 

 en is men het nog niet eens. Het wordt wel overal gedaan, maar 

 ieder volgt daarbij zijn eigen systeem. Van tijd tot tijd bedekt men 

 op Madagascar den grond met allerlei plantenafvai om de humus- 

 vorming te bevorderen, waarvoor de vanille bijzonder dankbaar 

 is. 



De vanille bloeit voor het eerst na drie jaar. soms, wanneer men 

 bijzonder groote stekken als plantmateriaal heeft gebruikt, reeds na 

 twee jaar. De bloemen worden door vrouwen en kinderen kunstmatig 

 bestoven. Zes a zeven maanden later zijn de vruchten rijp. Men 

 herkent dit daaraan, dat het puntje van de vrucht geel wordt. 



De bereiding van de vruchten is zeer ingewikkeld. Op Madagascar is 

 zij meestal in handen van speciale bereiders, die den oogst van ver- 



3 



