— 509 — 



KUNNEN INSFXTEN VOOR INSECTICIDEN 

 ONVATBAAR WORDEN? 



In sommige streken in Amerika helt men tot de meening over, 

 dat de zwavelkalk, die tegen de San José schildluis (Aspiüiotus 

 perniciosiis) wordt aangewend, thans minder goede uitkomsten geeft 

 dan vroeger. Men opperde de meening, dat deze schildluizen bezig 

 zijn, voor de giftige werking van de zwavelkalk onvatbaar te worden. 

 Ondanks de vele voorzorgen, door de vruchtenkweekers van 

 Clarkston Valley (Washington) genomen, is daar de Aspidiotus 

 sterk toegenomen. Dit leidde den auteur ertoe, gelijkwaardige 

 zwavelkalkmengsels op verschillende plaatsen toe te passen en 

 veertiendaagsche aanteekeningen te maken, van het percentage 

 der schildluizen, welke gedood werden en welke overleefden. 



Het heet, dat de normale werking der zwavelkalk op schildluizen 

 constant is en dat in minder dan een maand tijd de schildluizen 

 geheel vernietigd worden. 



Bij de proeven te Clarkston bleek echter, dat 6 weken na de 

 besproeiing nog van 4 tot \3% der schildluizen leefden en dat zij 

 de periode van lentegroei waren ingetreden; ze waren blijkbaar 

 maar zeer weinig gevoelig voor de hoeveelheid verweerde zwavelkalk, 

 die nog achtergebleven was. Sproeimiddelen tegen schildluizen, 

 uit olie bestaande, bleken overal, waar ze beproefd waren, hun 

 gewone fatale werking op de schildluizen te hebben uitgeoefend. 



Het schijnt buiten twijfel te zijn, dat sommige der schildluizen 

 tegen de zwavelkalk bestand zijn, daar alle schildluizen bij de 

 proeven er gelijkelijk aan waren blootgesteld. Indien dit dus zoo 

 is, dan zou een uiterste conclusie tot de meening voeren, dat deze 

 resistente vormen een ras in het leven zouden kunnen roepen, dat 

 geheel immuun zou zijn. 



Van het Mendelsche standpunt gezien echter, zijn volgens de auteur, 

 deze gevolgtrekkingen niet zoo onrustbarend als ze wel lijken, daar 

 bij besproeiing steeds een zeker aantal niet door insecticide geraakt 

 wordt en déze zouden in elk geval een nakomelingschap verwekken, 

 welke niet tegen de werking van zwavelkalk bestand zou zijn. 



Daar het insecticide wel ongeveer elke tiende generatie beïnvloeden 

 zal, is het niet waarschijnlijk, dat, indien de ongevoeligheid daar- 

 voor gedurende den levensduur van een individu wordt verkregen, 

 deze nog over een periode van tien generaties merkbaar zou zijn. 

 Verder blijkt weerstandsvermogen een Mendeliaansch terugwerkend 

 karakter te dragen, zoodat kruisingen met niet resistente individuen, 

 niet resistente nakomelingen tot gevolg zouden hebben. 



