— 526 — 



pluimtakken zijn voorzien van zeer kleine, schuinopwaarts 

 gerichte stekeltjes en voelen daardoor bij het terugstrijken 

 ruw aan. De grootere assen der bloeiwijze zijn dikwijls met 

 een witte, op schimmel gelijkende waslaag bedekt. De steeltjes 

 der afzonderlijke aartjes bereiken een lengte van 1 — 3 mM, 

 de aartjes, die den top ter takken afsluiten, zijn schijnbaar 

 langer gesteeid. Bij de op Java gekweekt wordende variëteit 

 zijn de aartjes geheel kaal, ze zijn langwerpig, tamelijk spits, 

 op dwarse doorsnede nagenoeg rolrond, 3 — 4 mM lang, 

 2- bloemig, de onderste bloem (B-) is cf. de bovenste (B^) '^. 



gi is veel korter dan het aartje, 1 — 1| mM lang, eirond 

 stomp, glad, dun vliezig, g^ bereikt een lengte van 3 — 3| mM. 

 zij is glad, dunvliezig, mei 5 vrij zwakke nerven, de randen 

 zijn binnenwaarts omgebogen, gg is ongeveer even lang als gg, 

 evenals deze glad, dunvliezig, 5- nervig. pg is zeer dunvlie- 

 zig, wat korter dan gg, glad, de randen zijn binnenwaarts 

 omgebogen. Tusschen g, en pg vindt men alleen 8 meeldra- 

 den met groote, gele helmknoppen, g^ is duidelijk korter 

 dan gs, deze gluma bereikt een lengte van 2| — 3 mM. en is 

 witter van kleur dan de overige glumae, duidelijk overlangs 

 en overdwars geribd, ietwat harder dan de 3 andere glumae, 

 vooral na den bloei, p^ is aan de rugzijde op dezelfde wijze 

 geribd als g^, de gewelfde randen zijn glad, de uiterste naar 

 de binnenzijde gekeerde rand is zeer dunvliezig. Tasschen 

 g4 en P4 vindt men 3 meeldraden en een langwerpig vrucht- 

 beginsel met 2 vrije stijlen en groote, gevederde purperen 

 stempels. 



Vruchten zijn op Java, naar het schijnt, nooit waargenomen. 



Bloeitijd: Het geheele jaar bloeit de plant overvloedig. 



Vaderland: De plant is inheemsch in Brazilië en tropisch 

 Afrika, doch wordt tegenwoordig wegens haar groote voeder- 

 waarde in alle tropische gewesten gekweekt, het eerst wel 

 in Trinidad (1740); daar is het gras thans tot op 1500 M. 

 zeehoogte geheel ingeburgerd en het meest verspreide weide- 

 gras geworden. In 1798 werd het in Engelsch-Indië als 

 voedergras aanbevolen, reeds in 1831 werd het daar met 

 zekerheid gekweekt. In Ceylon wordt het tot op 1200 M. 



