— 551 — 



moet dan welhaast op hem trappen ; doch bij het minste onraad 

 tusschen gras en struiken door stilletjes wegsluipen, desnoods 

 eenige oogenblikken zich roerloos stilhouden in de onmiddellijke 

 nabijheid van den belager — of wien hij daarvoor houdt — is 

 zijn gewone wijze van doen. Gaat hij noodgedwongen een 

 enkele maal toch op de wieken, dan is het tamelijk snel, doch 

 slechts over een korten afstand, ten hoogste een vijftig 

 meters. Het snorrend geluid, dat daarbij ontstaat, als van 

 een roteorenden dynamo, bewijst, dat de vlucht is te ontleden 

 in een reeks zeer snelle slagen van de korte vleugeltjes, 

 bijgevolg zeer vermoeiend voor den vogel moet zijn. Gedurende 

 het vliegen ziet hij niet of zeer slecht voor zich uit, of heeft 

 hij heel weinig stuur in de machine, want staat er een of 

 andere hindernis in de baan, dan vliegt hij er pardoes tegen aan. 

 Schrijver dezes zag eens op die wijze een opgejaagden p o e j o e 

 midden op den dag met groote vaart tegen een gemakkelijk 

 te ontwijken en goed zichtbaren, nl. helwit gekalkten muur 

 optornen, een onbesuisdheid, die het arme schepseltje met 

 den dood moest bekoopen. 



De lucht is dus niet het element van dezen vogel. Des te 

 vlugger beweegt hij zich op den grond. Ziet men hem over 

 een stukje open terrein zich uit de voeten maken, dan is dat 

 in den waren zin een voorbij flitsen, waarbij het oog van den 

 waarnemer het diertje ter nauwernood volgen kan. En 

 daarbij ziet het wel degelijk goed voor zich uit, want steeds 

 gaat het regelrecht in de richting van de dichtstbijzijnde 

 dekking, een struikje, een bamboestoel, een omgevallen 

 boomstam of iets dergelijks. Daar blijft het liggen, den vijand 

 steeds in het oog houdend en eerst ruimend indien het gevaar 

 geweken is, of zoo nabij gekomen, dat een nieuwe vlucht 

 noDdzakelijk wordt. Vooral als de schuilplaats bereikt is, 

 nadat het vliegvermogen te hulp is moeten worden geroepen, 

 ligt de poejoe zeer vast, hetgeen mede er op wijst, dat die 

 wijze van voortbeweging hem groote inspanning kost. In- 

 landsche karbouwenhoeders baseeren op deze eigenaardigheid 

 een vangmethode, die, hoewel niet vaak, een enkelen keer 

 toch wel eens een goed resultaat heeft. Indien zij nl. een 

 poejoe hebben zien neerstrijken onder een geïsoleerd struikje 



