- 553 — 



Wie gelegenheid heeft om een ot een paar poejoes een 

 tijd achtereen te bespieden in hun dagelijkschen struggle 

 for life — als men de kunst verstaat, zich een poos lang dood- 

 stil te houden, lukt dat heel goed — wordt op het eerste 

 gezicht reeds getroffen door hun typisch hoenderachtige ma- 

 nier van doen. Hetzelfde wandelpasje, afgewisseld door het 

 hier en daar oppikken van iets eetbaars, in het voorbijgaan 

 gevonden ; ook hetzelfde eigenaardige scbarrelen en krabben 

 met de pooten, als de buit eerst blootgelegd moet worden ; 

 ten slotte hetzelfde wijsgeerige bekijken van een niet alledaag- 

 sche vondst, die behoorlijk gedetermineerd moet worden, 

 alvorens omtrent de verdere bestemming een beslissing wordt 

 genomen. Kortom, een miniatuur van ons huishoen met al 

 zijn grappige gewoonten. 



Maar in een belangrijk opzicht verschilt de Turnixpugnax 

 vaD den nuttigen vogel, die bij de rijsttafel zoo'n gewichtige 

 rol speelt. Immers bij den ajam (ook den wilden) is de haan 

 het hoofd der huishouding niet alleen, doch tevens de geluk- 

 kige echtgenoot van een heele collectie liefhebbende vrouw- 

 tjes, die hem het leven veraangenamen als loon voor de 

 van hem ondervonden genereuse protectie. Bij de poejoes 

 is dat anders. In deze kringen bestaat de echtvereeniging 



uit één haan en één hen pardon, uit één hen en één 



haan, d. w. z. in theorie. Hier zijn de vertegenwoordigsters 

 der „teedere" sexe de onbestreden heerscheressen, dit niet 

 in theorie, doch wel wis en degelijk in de practijk des levens. 

 Aan haar luimen hebben de heeren zich te onderwerpen op 

 strafife van ernstige kastijding. Welk een ideaaltoestand voor 

 voorstanders van „de rechten der vrouw"! Het eieren leggen 

 neemt mama nog voor hare rekening, maar dat is dan ook 

 de eenige vrouwelijke zwakheid, waaraan zij zich bezondigt. 

 Het uitbroeden van het legsel en het grootbrengen der jongen 

 (grappige diertjes, als men ze als kogeltjes over den grond 

 ziet voortrollen) behoort tot de plichten van den ouden heer, 

 die het in deze periode te druk heeft om zich met egalief 

 te occupeeren. En van deze gelegenheid maakt zij naar 

 alle waarschijnlijkheid gebruik om haar „kalf van 'n vent" 

 niet de jonge bloedjes op een goeden dag in den steek te 



