NOG EENS OVER SALVIA'S. 



Met genoegen, hoewel niet met volledige instemming, heb 

 ik kennis gemaakt met het interessante artikel, dat van de 

 hand van den heer Wigman Jr. is verschenen in een der 

 vorige afleve ringen van dezen jaargang vanTeysmannia(pag. 

 330 en vgd). 



Inderdaad is Salvia splenclens^ waarvan hij de cultuur zoo 

 dringend aanbeveelt, een schitterende sierplant, die in 

 lederen tuin een plaats verdient; met wat hij daarvan zegt, 

 zal ieder zich kunnen vereenigen. Niet eens met hem ben 

 ik het, waar hij zegt, dat men de plant nog maar zelden 

 gekweekt ziet. Op mijn zwerftochten over Java heb ik haar 

 in honderden tuinen en tuintjes gekweekt gevonden, zoowel 

 door inlanders als door Europeanen, vooral in de bergstre- 

 ken. Daar wordt de plant dan ook, zooals de heer Wigman 

 terecht opmerkt, het mooist. Minder juist is het echter, dat 

 de plant in de buurt van Sindanglaja zoo goed als verwilderd 

 zou zijn; de roode vorm is dat zeker niet, bij mijn weten 

 verwildert de typische Salvia splendens nooit. Mogelijk echter 

 is hier verwarring in het spel. Er bestaat namelijk een Sal- 

 via-soovt, die in habitus met Salvia splendens groote overeen- 

 stemming vertoont, echter donkerpaarse kelken en bloemkro- 

 nen heeft en nog in enkele andere punten afwijkt. Deze 

 soort, sinds jaren in den Buitenzorgschen Botanischen Tuin 

 onder den onjuisten naam van Salvia ynexicana gekweekt, 

 staat in den tuin van Tjibodas onder den kweekersnaam Salvia 

 splendens var. amoena. Het is mogelijk een bastaard van 

 Salvia splendens met een andere soort, zeker geen eenvoudige 

 kleurverscheidenheid. In de omgeving van Sindanglaja en 

 bij de theeonderneming Tjisaroewa komt ze inderdaad in half- 

 verwilderden staat voor. Ook deze plant verdient zeker 

 gekweekt te worden, niet in de lagere streken echter, waar 

 ze in den regel slecht gedijt. 



